string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" May 2006 « O blog de Xabier P. doCampo
Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


MAY 2006


May, 2006
Cos meus amigos, nos meus amigos.


Cando comecei a escribir aquí cada semana, tiña unha cousa clara: eu non faría un blog deses tipo bitácora ou diario. Eu faría literatura! Eu era o que Pessoa definía como un finxidor, por tanto finxiría os meus sentimentos a través da ficción e bla, bla, bla...

Pois tamén desta vez caeron sobre min todas as soberbias (como diría miña mai desde a súa sabedoría chairega) e aquí me vexo vertendo a fío sentimentos, un cachón de sentimentos. Os que garda o meu peito para os amigos, primeiro os presentes e palpábeis onte á noite, despois os tamén presentes, mais daquela non tanxíbeis... Aquí vades todos, un por un ou por parellas ou por pares, pero sen faltar ninguén. Isto é o primeiro que se me ven á cabeza cando vos evoco e vos convoco.  E agora, unha vez vistos podía facer infinitos xogos de intercambio. Comezo pola miña dereita, pero de seguro que irei saltando duns a outros...

Cao, enorme caixa do peito chea de amizade.

Carmen, silenciosos sorrisos, sonoros coma gargalladas.

Chus, compañeira, mao amiga. Lúa de xaneiro. Quente lúa de agosto. Cada palabra túa é o verso enteiro.

Quique, que tes o significado xusto de cada palabra.

Cobas, qué che digo irmán, compañeiro da alma. Que fortuna para min dar contigo! Quen me dera retratar a emoción que agora me aperta a gorxa! Toma a miña mao, que seguimos a andar.

Ánxeles, corazón xeneroso, amiga sempre amorosa. Verso de luz, son de  ollada limpa.

Irene, como se pode dar tanta alegría, mesmo nos momentos nos que o propio corazón non anda sobrado?

Alfredo, Tati, sons de poema que o aire apreixa, sodes ouro porque do ouro vides. E no ouro seredes.

Nati, metinme contigo no ollo dun furacán e sentín o pracer de caer de cu, mareado, a rir coma un tolo.

Fina, a voz exacta, o son limpo, o ton morno do cariño.

Mariano, guieiro acompasado e sempre atento.

Manolo, gardador da luz. Amábel sombra na beira do camiño.

Bea, fulgor que aluma as voltas do vieiro.

Irene, a que onte vin por segunda vez, se eu fose un pintor do quattrocento, pintaría madonnas co teu rostro.

Suso, o disfraz que agacha a túa tenrura só foi un lene veo para Ana.

Senín, sempre sinto que estás aí. Desde hai tanto tempo e cada hora ao agardo do amigo.

Carmen eu respondo por Suso.

Oscar, o mestre que xoga a parecer discípulo.

Lola, cando a ideoloxía é un sentimento enteiro, firme. Aínda esperanzado.

Isabel, deixáchesme ver como se che agrandaba o sorriso cada día.

Maricarmen, chamo por ti cando me sinto apurado. Nunca faltaches.

Rafa, o escepticismo é o resplandor da intelixencia.

Ánxeles, ás veces parece que fomos xuntos á escola. Si, si a esa da vida.

Juanjo, ser tan bon é un mal negocio, pero alá ti.

Pancho, non perdas máis o tempo, non sabes ser malo. Fáltache práctica.

Matilde, a risa púidoche.

Paco, irmao! (dito así, en chairego soberano). Mestre.

Agustín, voz que sempre atendo, palabra que me encamiña.

Farias, querido Juan, dou todo canto levo escrito polo pracer de poder ler calquera das túas páxinas.

Carlos, mirador das olladas. Escritor da luz.

Alcalá, Helena, cando deitamos ao chan o tabique que nos afasta, somos todos uns.

Federico, que nunca blasfemas da amizade.

José Luis, abrazo franco. Verdade. Amigo firme, porta aberta.

Antonio, repito, amigo de todas as horas.  

Inma, río, mar. Auga que espella o ceo e faino posíbel.

Tuto, compañeiro de sempre. Camiñante do meu paso. Seguiremos a nosa andaina.

Mariasun, sultana e señora. Camiño por entre o bosque.

Deixei para o final, facéndolles un distingo, os que por máis meus teño:

Daniel, paso adiantado. O mundo, o  país... a patria de meu.

María Jesús, aire, alento. Caricia, mao suave... Poema que me le. Verso derradeiro. Voz que escoito máis perto... A miña casa.



posted by Xabier, May 28, 2006 16:24 | permalink | Xeral




Euloxio de Amando era zapateiro. Un día presentóuselle na casa un home que chegara no coche de liña. Amigo do parrafeo, Euloxio, aínda que seguiu sentado ao pé da banca, deixou o que estaba a facer e botou co recén chegado unhas falas longas e demoradas. Falaron das andainas e dos camiños. Dos da vida e daqueloutros nos que se gasta o calzado. Á fin o forasteiro aclarouse e confesou que o motivo da súa visita era o de lle ofrecer unha maquiniña para pór os olletes metálicos por onde pasarían os amallós nas botas e nos zocos. O argumento fundamental era o do moito tempo que aforraba a máquina en comparanza co que lle levaba a Euloxio facer os buratos e pór os olletes. Polo visto aquel artiluxio facía o labor moito máis rápido. Aseguráballe o visitante ao zapateiro que no tempo de o home facer un,  a máquina facía os do par. «É que eu non lle teño présa», dixo Euloxio disposto a rematar a conversa. Así que cando viu que o vendedor abría a boca co ánimo de seguir argumentando a favor da máquina, puxo a man ergueita por diante e falou: «Escoite, se me vai seguir a falar diso, váiase, que teño moitos olletes que facer, e regálome facéndoos amodiño e con coidado. Agora ben, se o que quere é que falemos de quen sentiu primeiro o cuco este ano, déixese estar que non hai présa».



posted by Xabier, May 21, 2006 17:00 | permalink | Xeral

A muller das pombas


Agora debe andar polos setenta, pero hai xa ben anos que a vexo co seu camiñar decidido pero sen présa, porque se trata de quen anda sabendo onde vai. Non sei dela máis que o que vexo e o que imaxino. Vai pulcramente vestida. Non sempre leva a mesma roupa, que a muda con frecuencia, pero sempre é moi parecida unha á outra. Pendurando aos dous lados do corpo porta dúas bolsas de bo tamaño. Son bolsas de armelas metálicas, que ela suxeita con firmeza. Sempre van cheas, acuguladas de non sei que, pero ben se ve que pesan polo xeito no que se abanean canda aos seus andares: van adiante e atrás pero non soben nin baixan. ¿Qué levará nelas? Porque non se ve diferencia no vulto se me cruzo con ela pola mañá ou se o encontro é ao anoitecer.

O seu rostro está renegrido, coma se tomase o sol verán e inverno, vaise acartoando pouco a pouco e as engurras afondan nel coma regos secos. Os beizos primorosamente pintados e os ollos, azuis, case transparentes a non ser por unha lixeira veladura que lle dá unha certa tristeza ao seu ollar, tamén arrodeados dunha raia azul. Con moita frecuencia véxoa camiñar por un centro comercial deses de moitas tendas que hai ao pé da miña casa. Eu sei que anda por alí porque no verán estase fresquiño e no inverno quentiño.

Mentres camiña fala. Fala soíña. É unha continua conversa consigo mesma. Un diálogo coas súas pausas despois dos argumentos incontrovertibles que unha parte da súa alma lle dá á outra. Por iso lle teño entendido que despois deses curtos silencios di: «Claro. ¡Ai, iso si! Niso tés razón» e outras expresións afirmativas, de asentimento consigo mesma. Non parece unha vagabunda, a súa limpeza e coidado no vestir e no se acicalar, fanme pensar que ten un fogar.

Téñoa visto varias veces nunha praciña. De pé, no medio e medio, a debullar un codelo de pan vello e arrodeada de pombas que comen aos seus pés cunha arela desmesurada, coma se tivesen fame atrasada. Unha parte importante da moita mercancía que leva nas súas pesadas bolsas de armela, deben ser eses anacos de pan duro para lle dar ás pombas. Estoutro día volvía estar na praciña, na mesma actitude de dar faragullas de pan ás pombas. Falaba coma sempre, pero parecía facelo coas pombas. E ría, ría seguido. Unhas risadiñas a media voz que espellaban a felicidade que aquel momento lle enchía o corazón. Desaparecera aquela veladura de tristeza nos seus ollos azuis.

Daquela chegaron dou



posted by Xabier, May 14, 2006 22:07 | permalink | Xeral




Eu non sei provocar momentos propicios para as confidencias, danse ou non se dan. O caso é que aquel día, cando Xaime comezou a me contar, sentín que tal cousa acontecía e o que fixen foi deixalo falar.

«Recoñecino deseguida aínda despois de tantos anos sen volver a velo, principiou a contar Xaime, lembrábao contemplando como nos burlábamos do seu irmán, gordo e algo deforme, dando palmadas para que dese saltiños mentres lle berrábamos: baila, Vicente, baila.

»Achegueime a el e observeino antes de comezar a lle falar. Conservábase mellor ca min a pesar da rixidez que algún problema nas cervicais lle puxera no pescozo e que lle impedía mover a cabeza. Isto obrigábao a un  rápido e continuo movemento dos ollos que me producía unha gran sensación de incomodidade. Acababa de se apear dun automóbil de moitos cartos, alguén me comentara que era dentista e que lle ía moi ben.

»Non sabía o seu nome, pero si o seu apelido, que nunca me esquecera.  Chamei por el: “Candesú, ti es irmán de Vicente Candesú, non si?” Fitoume en silencio antes de responder: “Si, que quere?” “É que me gustaría falar con teu irmán e non sei como dar con el.” “E logo que lle quere?”, volveu preguntar. Algo me puxo dentro o pulo de abandonar calquera disimulo: “Parecerache raro despois de tanto tempo, pero gustaríame falar con el e, mesmo, desculparme por todas as que lle fixemos cando eramos nenos.” Fixo un esforzo coma para erguer a cabeza, el estaba por embaixo do borde da beirarrúa, e dixo: “Así que ti eras un daqueles do instituto que lle daban pancadas e lle berraban: baila, Candesú, baila, mentres o infeliz de Vicente suaba dando uns saltos que tanto vos facían rir. E agora queres pedirlle perdón. Agora, cantos anos despois? Corenta?”

»Aguantei a súa ollada e agardei o seu veredicto: “Pois chegades tarde, Vicente xa vai para vinte anos que morreu. Xa non vos pode perdoar. Foise ao outro mundo cheo de xenreira para todos vós e para a miña covardía de non saber deixar que me partísedes a cara por defendelo.” Por fin, aqueles ollos sempre en movemento, ficaron parados para se espetar nos meus. “As vosas burlas, á fin, déronvos dúas vítimas. Sen elas, sen o  voso desprezo pola dor allea, talvez eu non notase como me asolagaba o medo, como se facía dono de min até o punto de chegar a pensar que, se algún de vós tivese a ocorrencia de mo esixir, eu tamén me poría a dar palmadas cantando aquilo de ‘baila, Candesú, baila ” Viroume as costas e, con moitas dificultades, meteuse no seu auto e arrincou deixándome parado na beirarrúa.»



posted by Xabier, May 07, 2006 18:04 | permalink | Xeral




Era unha tarde de xoves daquelas nas que non había escola. Chovía e non se podía xogar fóra. Así que nos xuntamos no cuarto de atrás da miña casa catro ou cinco pequenos, nenos e nenas de entre oito e dez anos. «A que xogamos?», preguntou alguén. «A contar películas», dixo a Branca. Non lembro quen comezou e contou unha que víramos todos había poucos días, pero iso era igual porque nos gustaba escoitala. Despois outra, e outra... Todas eran películas xa coñecidas porque alí só había un cine. Botaba películas todos os domingos do verán e no inverno o terceiro domingo do mes, o día da feira. Estivemos así un tempo até que alguén propuxo mudar de xogo. Entón o meu curmán Tomás dixo que quería contar unha que non víramos ningún. Aquilo interesounos, a min dun xeito especial porque o Tomás era o mellor contador de películas que houbo e haberá no mundo enteiro, e dispuxémonos a escoitar.

«Titúlase “Kharkov, quilómetro mil” e  é dun neno que vive nun pobo de Rusia cos seus pais. Un día veñen uns soldados e levan a seu pai», principiou. Contou como marcha o camión polo medio da neve mentres a muller e o seu fillo fican na porta da casa chorando.

Seguía a narrar como o rapaz lle axudaba a súa mai nos traballos e esta pasaba os días chorando sen comer nin durmir. Que ás noites escribía cartas para o seu home e como despois agardaba polo carteiro a ver se lle traía unha resposta, sen que chegase nunca. Por fin a muller enferma e, a pesar dos moitos coidados do neno, morre e este fica só na casa.

Daquela recolle nun atado as súas cousas e botábase por camiños cheos de neve co propósito de chegar á cidade de Kharkov, que era onde dicía sempre a mai que tiñan preso ao home. Kharkov estaba a mil quilómetros de distancia. Narrounos o frío que pasaba o rapaz por aqueles vieiros xeados de tal xeito que nos apertábamos uns contra os outros, porque o sentíamos no noso corpo. Pero o que a min me tiña máis abraiado era escoitarlle contar o que o rapaz pensaba en cada situación, o que sentía no medio de tantas penalidades, en fin, todo aquilo que non se vía nas películas. O caso é que, cando parecía que remataba a historia coa chegada do neno a Kharkov e a noticia de que tamén o pai morrera,  o narrador introduciu unha novidade no xogo: seguiu a nos falar da soedade que lle agardaba, facéndonos preguntas sobre do seu futuro. Escoitábamos chorando a fío.

Cadaquén foi marchando para a súa casa en silencio. Ao ficarmos sos pregunteille ao Tomás cando vira aquela película e como era que sabía os pensamentos do rapaz, como se decatara do que sentía cando se atopaba tan só no mundo. Entón el díxome: «Non é película ningunha, é un libro que lin. Os libros contan tamén esas cousas». Desde daquela o Tomás e máis eu, cando xogábamos a «contar películas», tamén valía contar libros.



posted by Xabier, May 01, 2006 15:39 | permalink | Xeral

1 - 5 of 5


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: DEZ ANOS QUE SE ESFARELARON EN NADA
September 20, 2014
::
September 11, 2014
:: A ESCADA DE FUME (Conto)
July 15, 2014
::
June 24, 2014
::
June 14, 2014






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |