Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


DECEMBER 2015


December, 2015
NA OUTRA BEIRA DAS AUGAS GRANDES


O próximo domingo, día 6 de decembro, dentro das actividades do Culturgal 2015, no Salón de Actos do Pazo da Cultura de Pontevedra (Rúa Alexandre Bóveda s/n), ás 12 horas, estrearase a miña curtametraxe Na outra beira das augas grandes. (Trailer)


Que é Na outra beira das augas grandes?

É un proxecto iniciado hai máis de 33 anos, cando levaba dados os primeiros pasos o cinema galego,  mais en ausencia total de películas dirixidas aos máis novos, e no final dun curso de cinema no que se había de rodar unha

 práctica a partir dun guión meu, intentei cun equipo de amigos, contar unha historia dirixida a ese público. Para iso partín dunha lenda dos indios Pés negros que lera cando era un adolescente e que me permitía facer referencia aos nosos e ás nosas emigrantes, aquelas persoas que cruzaron o mar para ir procurar a chave que lles permitise abrir, ao regreso, a porta choída da felicidade soñada.

Mais diversas circunstancias fixeron que as fitas gravadas e o propio proxecto ficaran a durmir nun armario até hai dous anos, cando faleceu un daqueles colaboradores, Xosé Luís Castro, que para min fora esencial na posta en marcha daquela ilusión. Así que tomei a decisión de volver sobre aquela aventura. Pero xa non era posíbel facela da mesma maneira, todo mudara, o primeiro eu.

Entón decidín facer un novo guión e converter aquilo nunha historia contada de xeito oral, mais acompañada das imaxes. Imaxes antigas, estragadas polo tempo, feitas con impericia e decidín deixalas así, para que fose coma unha historia lida nun libro vello de tipografía borrosa e no que se intúen as palabras a través de manchas de humidade ou nun vello manuscrito, algo roído polos ratos e atopado nun faiado.

Eu amo o feito marabilloso de contar historias, non é que non me importe o medio polo que se contan, pero persigo por enriba de todo a fascinación que asolaga a miña alma ao aprehender a emoción dunha historia ben contada. E iso é o que pretendín con Na outra beira das augas grandes.

Sabía e sei o difícil que é conseguir tal cousa, pero tamén que o feito de narrar ancórase en gran medida na humildade do narrador e na sinxela pureza da narración. E para atopar ese camiño reconcilieime coa idea de que é a imperfección daquilo que se nos dá o que fai que nos convertamos en receptores participantes no relato que recibimos. Cando o produto que se nos ofrece nos obriga a completalo, a poñer nel aquilo que nos fai participar na creación, é cando nace o pracer de ver, de ler, de escoitar o que se nos conta.

E tamén está no meu ánimo un claro desexo a chamar a atención sobre o feito de contarmos historias que nos explican no mundo. Eu nacín e pasei a infancia nun mundo no que as persoas contaban a súa propia historia aos máis novos. Nelas contíñanse os seus traballos, sufrimentos, esforzos, mais tamén achádegos, conquistas e momentos felices, que fixeran deles o que no momento de narrar eran. Historias dos camiños que andaran, dos seres reais e imaxinarios que neles atoparan, das barreiras que venceran e dos perigos nos que se viran, pero todas elas eran historias exemplares que nos dicían aos que as escoitabamos, que viñamos dunha estirpe de loitadores e tiñan a función de nos animar á loita pola vida. E facíano mediante as máis vellas das historias da tribo que funcionaban como metáforas da vida e da loita.

A que Na outra beira das augas grandes Ero lle conta á súa neta é unha historia desas que me gustaría saber que os avós lles contan aos netos para lles dicir de onde veñen, cal foi o camiño da súa vida, para que poidan eles, os novos, planificar a onde queren ir. Por iso, como sucedeu e segue a suceder sempre que alguén conta un conto, ao acabar a nena –e nós– de escoitar o que o avó lle acaba de contar, non cabe preguntar que pasou despois, porque todos sabemos que nese punto onde remata o conto comeza a vida.

 

 (As dúas fotos pertencen ao que publicou La Voz de Galicia en abril de 1982. Non vou negar que o equipo de produción esaxerou no número de extras)



posted by Xabier, December 01, 2015 8:00 | permalink | General

1 - 1 of 1


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
FEBRUARY 2016
JANUARY 2016
DECEMBER 2015
MARCH 2015
FEBRUARY 2015
DECEMBER 2014
NOVEMBER 2014
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: NA OUTRA BEIRA DAS AUGAS GRANDES
December 01, 2015
:: CANDO XA NON HAI A ONDE IR, VAISE AO RIDÍCULO
February 12, 2016
:: A HISTORIA DO TOURO FERDINANDO
January 31, 2016
:: O CLAN DE GRANDA (II)
March 01, 2015
:: SOMOS NÓS OU NON SOMOS
February 23, 2015






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |