Vaia carafio, resulta que me vén xente de fóra (Estimado Xabier, o teu blog foi o elixido para ser mañán o Blog do día na nosa web. Poderá velo o día de Nadal en www.anosaterra.org
Un saúdo de toda a redacción e boas festas) e hai unha chea de tempo que non lle paso un trapo a isto.
Eu son de natural descoidado, non reparo moito en certas cousas, entre elas en min mesmo (aínda que non faltará quen pense e diga o contrario). Non son quen de manter ao día un blog porque non gusto moito de falar de min, dáme pudor, e nestes sitios dun xeito ou doutro sempre se acaba por falar do autor. E que conste que non me parece mal, simplemente que a min non me sae, non me reina. Eu sinto moita admiración polos amigos que manteñen os seus sitios arregladiños que dá gusto. Seino ben porque raro é o día que non paso por brétemas, as uvas da solaina,dias estranhos, sin que sirva de precedente, selva de esmelle, fíos invisibles, o levantador de minas e algunhas outras casas nas que ves que cada día pasan o trapo a fondo.
Non se pense que non me sinto contento de ter e habitar esta casa de portas abertas que me agasallou, e ben agradecido que lle estou, unha moi querida amiga que de seguido me pide que lle diga que cousas quero poñer nela para facela máis atractiva para as visitas e nunca sei que lle responder. Con gran xenerosidade vai poñendo o que lle parece conveniente…
Ao final vou ficar agarradiño ao que lle lin nunha ocasión a Pete Seeger, o máis que fantástico músico folk americano (que tamén hai americanos bos e anxiños negros), referíndose ao seu xeito de vivir afastado da cidade, no medio dun monte: “Vivimos o suficientemente limpos coma para sermos hixiénicos e o suficientemente suxos coma para sermos felices”
Pero xa que teño hoxe visita extraordinaria vou colgar aquí, como se fai nas paredes das casas para que luza, un anaco do traballo que estamos a facer agora mesmo ese grandísimo ilustrador e pintor que é Xosé Cobas e máis eu. Vaia con este adianto d’O libro das viaxes imaxinarias o meu desexo de boa fortuna e felicidade no 2008 para todos os que quero e todos os que me queren.
II
Arama non ten río nin montañas que o arrodeen e delimiten. Non está nunha beiramar que poña un rumor de auga no aire seco e tépedo que o acomete da mañá á noite.
Arama é un lugar no medio de ningures que chama polo Viaxeiro desde o renxer continuo das carricantas e a secura areosa dunhas rúas de fino po branco. Ándase por elas no temor dun vento que espila esa brancura virándoa en nube que envolva ao transeúnte, penetrándoo por todos os orificios até afogalo.
Quizais por iso Arama está sempre deserto coma un pobo abandonado; coma un pobo agonizante ou morto.
Pero abonda con entrar neste lugar e petar nunha porta calquera, facelo golpeando cun daqueles chamadores de martelo, que semellan unha man que agarra unha esfera metálica ou os que son un medallón cun aro metálico que bate no seu centro; tamén os hai que parecen un can que pega coas patas dianteiras; outros son unha simple argola de ferro que golpea sobre dun cravo de cabeza arredondada. Calquera deles que for, cando o Viaxeiro petou nel, abríronse todas as portas de Arama e en cadansúa unha persoa inquiriu polo motivo da chamada.
O aire de todas as voces da cidade soando a un tempo moveu lixeiramente, coma unha ameaza, o po albar das rúas, que non chegou a refolar.
Cando o Viaxeiro respondeu que andaba á procura dun lugar para pasar a noite, as portas fóronse pechando unha por unha e a muller que abrira aquela na que el petara, indicoulle onde
Alí se dirixiu e encontrou que, efectivamente, tiña a porta algo entornada pero non pechada. Mais, como non vise a ninguén, deu un golpe co puño na madeira e de inmediato todas as portas de Arama se abriron a un tempo, porque en Arama cando petas nunha porta a túa chamada resoa en todas, e todas se abren e en cada oco hai unha persoa que lle pregunta ao Viaxeiro que é o que quere, e con iso unha nova pasada do airiño que remexe o po do chan.
