string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" October 2009 « O blog de Xabier P. doCampo
Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


OCTOBER 2009


October, 2009



Onte os amigos de Xermolos e da Fundación Manuel María, atencionáronme en demasía no Paseo dos Soños do Muíño do Rañego en Vilalba. Alí, á beira do Madalena, dedicáronme o hectómetro número catro, en veciñanza feliz cos meus admirados amigos Paco Martín, Manuel María e Agustín Fernández Paz, e colocaron unha escultura de Vali qeu me honra. O amigo Brétemas dime que coloque aquí as miñas palabras de agradecemento. Aínda que é un pouco longo, aquí fican, pois:
 

Amigas e amigos, bon día a todos os que me acompañades aquí, no Muíño do Rañego este vinte e catro do mes de outubro de 2009, cando xa comeza a devalar a primavera do outono, que dicimos por estas terras da Chaira.

Debo principiar por expresar o meu máis grande e fondo agradecemento A Xermolos, nomeadamente a Alfonso, e a Fundación Manuel María que me atencionan hoxe aquí dun xeito tan xeneroso e tan cheo de afecto. Se merecín o voso cariño, entón é que algo fixen ben nesta vida.

Grazas tamén a Vali polo seu traballo e pola súa arte, posta neste caso para me honrar con demasía.

Grazas dou ás amigas e amigos da mesa.

A Chus e a Agustín, amigos de hai preto de corenta anos. Cos que despedín con alegría o franquismo e recibín con esperanza o futuro que se nos abría. Xuntáronnos as arelas profesionais, sociais e políticas e acabamos en amigos da alma cos que comparto cada día alegrías e penas, nos que busco complicidade, consolo, axuda e consello.

Agustín, agora recuperada a nosa confidencia última, no sentido que lle daba Valente daquel que se vai procurar ao máis fondo, e faina máis profunda e máis intensa, porque é máis amorosa e máis sinxela, porque nos pilla máis espidos, pero máis limpos.

A David Otero, compañeiro de tantas aventuras, desde as pedagóxicas e didácticas até as literarias e lingüísticas nas que eu andei como quen camiña a carón dun mestre. David, buxo, beleza e liberdade.

A Antía, á que coñecín non hai moito tempo, pero que viña precedida da súa estirpe, viña do ouro, e que outra cousa podías ser que non fose ouro? Contigo paseamos Agustín e máis eu as rúas da Habana lendo consignas que tantas veces se escoitaran nos nosos beizos en tempos nos que éramos noviños coma ti.

Mercedes, canto se aprende ao teu lado! E xa non me refiro aos saberes académicos e científicos, senón a esas arelas precisas para tirar para adiante; aos camiños que se abren para seguir a andaina que queda fronte a nós. Sempre me gustou moito esa túa forma de interrogación socrática que fai que un se decate de que por aí non é… mais o feito prodúcese de tal maneira que, con gran xenerosidade pola túa parte, o que vai errado pensa que foi el mesmo o descubridor do erro, co que fica moi satisfeito.

Fina, ben sabes o grande cariño que che teño, non sucedeu acontecemento feliz na miña vida dos últimos quince ou vinte anos no que non me chegase a carta ou o correo-e de Fina coas palabras máis bonitas e alentadoras. Eu tamén sei do cariño que ti me tés e que forma parte do meu alento de vivir. E que ben se come na túa casa!

E o Cobas. O meu irmao. O compañeiro de toda confidencia. Omnium horarum amicus, como dicía Suetonio A persoa que sei que está sempre. Os meus teñen esta consigna: se me pasa algo chamade a Cobas, el xa dirá o que hai que facer e xa vos axudará. E despois está o traballo que facemos xuntos, esas obras que teñen dúas almas. Cobas é a persoa que lle dá ao meu traballo literario unha segunda alma, entendendo o de segunda só como orde non como categoría.

Á miña familia aquí hoxe presente. Os que me afirman no orgullo de ser da estirpe da Granda de Xermar. Estirpe que enraigaña a súa orixe na casa da Riba da Insua. E dos DoCampo de Castro, do Campo da Feira, que traen a súa orixe, disque aseñorada, aló das terras de Suegos e d’A Ribeira.

Hai xa ben tempo, escribín un libro que se titula Un conto de tres noites e situei a narración, que no os feitos relatados, n’A do Monte. Comeza así: Eu nacín chairego e, suceda onde suceda, na mariña ou na montaña, chairego hei morrer. Estas palabras son seguramente as que me definen no tocante ao meu topos, ao locus que me sitúa no mundo. Son fillo, neto, bisneto, tataraneto e tirade para atrás canto queirades, de fillos da Terra Chá por ambas polas da miña estirpe. Eu digo mao, irmao, chao, muito, seña, abidueira, abeneiro, teipa, pinchorra, pícaro…Cada pouco teño que vir dar unha volta. Sentar no valado que arreda a carballeira de San Paio, en Sistallo, da estrada, e contemplar con emoción tantos recordos nos que hai medos nocturnos, pero tamén bailes e apaixonados amores adolescentes unidos aquel lugar que teño por un dos máis fermosos da Terra Chá. Ou dar unha volta pola lagoa de Cospeito…

Eras vidrio quedo e verde.

¡En ti soaban os sinos

de Lucerna e de Valverde!

como dixo Manuel María dela, que xa non hai máis que dicir. E ir a Xustás ou á Ponte Vilar ver pasar o Miño,

[…] caladiño

pra non espertar tanto silencio.

Ou subir á capela d’A do Monte ou á Escrita para ollar no seu largo a Terra Chá. Andar na beira do Lea, do Azúmara ou do Anllo. Gozar cos nomes dos lugares que vou repetindo en alto para ouvilos, para lles catar a sonoridade, que é a esencia do oficio que tanto pracer me dá. Escoitádeos e, se o facedes cos ollos pechos, comprobaredes que estas palabras que vos vou recitar, tamén teñen luz, teñen cores, refulxe nelas un cromatismo que enche a alma: Loentia, Ludrio, Carravilar, Duarría, Arcillá, Matela, Goiriz, Mondriz, Moncelos, Bendia, Arcos, Ansemar, Aguiar, Xermar, Goá, Roás, Triabá,Trabada, Trobo, Matacobo, Caldaloba, Támoga, Bonxe, Taboi, Suegos…

Son fillo de Raimundo de Granda, o muiñeiro de Castro, que enfiaba sucedidos como quen fai, neste tempo, un colar de zonchos. Deume moitas cousas na vida que compartimos, pero quero traer aquí dúas que se relacionan co meu oficio da escrita. Deume o desexo de contar, sen el non hai literatura, é algo que non se aprende, tense ou non se ten. Eu sempre pensei que se trata de algo que tampouco é xenético, algo que debe ser osmótico, que se che mete dentro por contacto íntimo con alguén que ama contar. Así mo pasou meu pai a min. E deume tamén un xeito de contar que resoa no máis afastado pasado deste pobo. A maneira de contar que leva dentro a cosmoloxía que aluma en nós un xeito de estar no mundo, facéndoo máis rico e máis vivíbel, porque o fai máis diverso e máis grande; facéndonos a nós máis recoñecíbeis, máis irmaos.

E son fillo de Teresa DoCampo que cantaba cuplés e tangos e que recitaba o Cántico Espiritual de Juan de la Cruz cun dicir que te emocionaba até as bágoas. E explicábamo con máis acerto e verdade que calquera dos profesores de literatura que tiven máis adiante. Ela, contándome os libros que lera na súa vida e recitándome centos de versos, meteume no corpo e na alma o amor á literatura. Dela recibín o gusto pola palabra, o fascinio da palabra como experiencia literaria primeira.

[...]

Pero non podo esquecer que son afillado (e máis de medio fillo) de Tomás Mateo, de quen aprendín o oficio de zapateiro, o amor polas cousas ben feitas e o valor da retranca como arma dialéctica. E de Adelaida DoCampo, que me aprendeu, nun acubillo de inmenso amor, que na vida tamén hai que atender ás cousas prácticas.

E todas esas aprendizaxes están na miña memoria unidas á casa de Castro, no muíño, á d’A Feira do Monte, e ambas recoñezo, xa na miña adolescencia, n’A Coruña, naquela cociña da cidade que se fixo prolongación da aldeá en noites de sucedidos ás que viñan o Pedro do Cura e a Avelina, que eran d’A Ribeira, o Paco do Menor, de Xermar, o Pepe Rodríguez ou o Trasorras, de Santa Locaia, un matrimonio que me parece que eran de Loentia, pero non lembro os nomes nin a casa, e tantos e tantos outros chairegos e chairegas que, por moito tempo, tiven a sensación de que polo día vivíamos n’A Coruña e pola noite na Terra Chá.

Non quero cansarvos máis coa miña longa memoria da infancia e da adolescencia, eses camiños que se entrecruzan cos vosos e que nos unen a todos os que aquí estamos. Ese vencello que nos fai corpo único é a fala, a nosa lingua. Moitos somos desta Terra Chá que nos acolle, pero outros vides de lugares moi afastados do noso país, canto agradecido vos teño que estar por me acompañardes neste día. Pero todas e todos confluímos nun lugar que nos fai irmaos: a fala. Esta lingua que nos fai, que nos constrúe como pobo e como comunidade, que nos identifica no universo, que nel nos distingue no medio das miles de voces que soan noutras linguas que, aínda que á par en dignidade e grandeza, nos son alleas.

Somos o que dicimos. Recoñecémonos cando nos escoitamos. Ao sentirmos as voces irmás que debullan as palabras que nos aloumiñaron, sabemos que son as mesmas que nos dan futuro e esperanza. Vivimos tempos de facareña face para a nosa lingua. Aqueles que arremeten coma carneiros turróns contra todo canto é diferente, canto se arreda do mundo uniforme que se propoñen dominar, os que viven ensoñacións imperiais de mundos sometidos de lingua única e de pensamento único, encontraron cómplices nos cipaios glotocidas para emprenderen a súa guerra contra a nosa lingua. Pero cada día ven como medra a rebeldía, como os pescozos se ceiban do xugo do sometemento e berran as palabras que nos fixeron e nos fan galegos. A min aléntanme dúas cousas, que temos razón e dicimos verdade, por iso confío.

[...] Grazas por todo canto aprendín de vós, que foi coma unha mao dada que che axuda e te leva no camiño. Grazas por me saír tantas veces ao camiño para me dicir que por aí non vou ben. Grazas, en fin, por serdes comigo, por mantervos sen renegar de todo canto a historia puxo nas nosas maos coa responsabilidade de entregalo, do mesmo xeito gratuito e xeneroso co que o recibimos dos nosos pais e avós.

E grazas, dun xeito moi especial, a Mª Xesús e Daniel. O lugar seguro no que se acobilla a miña alma nas moitas inquietudes que me acometen. Grazas María, porque ti es a miña casa, a ela quero ir a cada hora e nela quero morar a cada intre. Benzóns para ti e benzóns tamén para todos vós.

Xabier P. DoCampo




posted by Xabier, October 25, 2009 22:58 | permalink | Xeral





Pòdeseme encontrar aquí o máis do tempo


Non deixes de me visitar...
http://prolinguagalega.org


posted by Xabier, October 15, 2009 10:43 | permalink | Xeral

1 - 2 of 2


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
NOVEMBER 2014
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: EN QUE FALA PODEMOS?
November 25, 2014
:: DEZ ANOS QUE SE ESFARELARON EN NADA
September 20, 2014
::
September 11, 2014
:: A ESCADA DE FUME (Conto)
July 15, 2014
::
June 24, 2014






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |