Sempre me resultou moi interesante a compoñente creativa que hai niso de lle tirar parecidos á xente. Miña mai era moi afeccionada a facer tal cousa, aquilo era realmente fascinante. Daba para longos debates entre risas. Ao final a cousa quedaba nun alcume que, xa para sempre, usaríamos para nos referir a San Alfonso María Ligorio, o Demanchiño de San Bartolo, a Pega Porca, o Pavo Real... e xa abandonada longamente a infancia e contaxiada a miña familia "postparental", a Chiripitifláutica, o Tío Miserias, o Cara de Zoca... Por iso teño moito gusto en lles presentar a vostedes a Bieito XVI na súa encarnación galega.
Desde logo que, se non é certo, está ben composto.
