string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" Xeral « O blog de Xabier P. doCampo
Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


Xeral


March, 2015
O CLAN DE GRANDA (II)


Onte, 28 de febreiro, volvimos os membros do clan de Granda para repetirmos a xuntanza que iniciaramos o 16 de febreiro do 2013 (sempre arredor do entroido). Non se pouido celebrar o ano pasado por graves razóns de saúde dunha das tías, mais recobramos a cita estoutro día. Fixémolo como é de rigor, en Xermar, solar da nosa estirpe e, como escribir aquí na ocasión aterior:  "a parroquia na que se escriben as nosas lembranzas máis afastadas”.  A mesma da que en 1935 escribiu Álvaro Cunqueiro:


No monte a herba mollaba os dedos

Meu cabaliño na noite hei medo!

Amencín en Xermar

Non se ve o mar!

A herba estaba no monte mollada

Meu cabaliño é noite cerrada!

Amencín en Xermar

Non se ve o mar!

Pola raia branca meu cabalo ía

Na choiva a herba quedaba perdida!

Amencín en Xermar

Non se ve o mar!

Meu  cabalo ía pola raia escura

Na choiva a herba non tiña verdura!

Amencín en Xermar

Non se ve o mar!


Estivemos xuntos  "catro xeracións da familia de Granda, que é a nosa, a de aqueles que máis perto ou máis lonxe do nome de pía levamos o apelido Puente, que segundo di o Padre Crespo Pozo no seu Linajes y Blasones de Galicia, «los Puente o bien son gallegos o vinculados en algunas de sus ramas a Galicia» e no noso caso vencellados desde tempos inmemoriais á Terra Chá. No lugar de Ribadainsua desa parroquia de Xermar tivo a familia de Granda desde fins do século XVIII até mediados do XX, parada de bestas, cando estes negocios eran unha concesión real sometida a estritas normas de distancia e control.


Neste espazo de dous anos tivemos dúas baixas, a tía Florentina e a tía Remedios deixáronos, que sexa para elas ben leve a terra. Pero seguen a estar connosco aínda outras catro, para as que non temos máis que cariño e bos desexos.


Estivemos presentes representantes das catro xeracións, eramos  sesenta e dous (máis catro miúdos) no xantar dos case cen (95 me saen a min entre sanguíneos e achegados) que formamos o clan.


E segue a valer o que dixen da xuntanza anterior: "En realidade, e esa é a verdade, non hai máis orgullo de clan que aquel que nace do cariño e a el nos acollemos ao celebrarmos esta xuntaza”, vaian como proba desta afirmacion os sorrintes rostros que amosamos na foto, que este ano, por mor da choiva tivemos que facer no interior.



posted by Xabier, March 01, 2015 15:17 | permalink | Xeral
February, 2015



SOMOS NÓS OU NON SOMOS


O nacemento de Somos Nós como unha plataforma baixo a figura dunha asociación vese agora pexado pola noticia do seu rexistro como partido político, aínda que algúns dos promotores de Somos Nós máis destacados afirmen que se fixo só co propósito de evitar que a marca fose usurpada para ese ou outros fins non desexábeis. Non teño por que dubidar que así foi, así é e así será.


Non sei cantos dos "abaixo asinantes” no proxecto de Somos Nós desexan que naza un partido máis (nacionalista? galeguista?) no escaso manxadoiro político galego, desde logo eu non. No caso de querer militar nun partido político teño ben claro cal sería a miña elección, pero, polo de agora, non está no meu ánimo a militancia activa. E digo isto porque eu agardo que Somos Nós sexa un lugar común no que poidamos converxer todas aquelas persoas que desexamos e procuramos para Galicia un futuro mellor do que lle ofrece a actual situación: unha dereita disposta a entregar o país, con todo canto contén de xente, cousas e esperanzas en mans alleas que, non direi eu que procuran a súa morte, pero si afirmo que  buscan a destrución do pouco que xa lle queda como nación e reducila a provincia (no sentido romano do termo, mais tamén no sentido que dá lugar á existencia desas anexas institucións que son as deputacións). Alén deles unha esquerda case insignificante e un nacionalismo esfarelado por xenreiras persoais. No medio aparecen agora as propostas "transversais”, para as que Galicia carece de significancia propia, téñeno por un territorio sen alma a quen redimirán reducindo á pura liturxia o que poida ter de "ser diferenciado”, como tan ben dicía Manuel María.


Ninguén pode negar que neste panorama facía falta que aparecese "algo” que propiciase, case obrigase á nación a reflexionar , a reparar por que camiño está a se dirixir ao precipicio, non direi que da súa desaparición, pero tan fondo, tan fondo que tardará xeracións en saír do cavorco. Sairá, doutras peores saíu, pero mellor sería evitar a caída. Ese precipicio moi ben pode estar nas próximas elección xerais se é que delas sae, e é razoábel pensar que si, un parlamento constituínte ou disposto a facer unha fonda revisión da actual Constitución. Que vai ser de Galicia se non conta novo parlamento con ninguén que defenda os seus dereitos como nación en pé de igualdade con Cataluña e Euscadi?


Por iso considerei  e considero necesaria unha plataforma como Somos Nós. Un instrumento non partidario, non dirixido a competencia electoral, que non dirixa o voto, que non poida ser visto como plataforma de lanzamento de ninguén, mais que si poña diante da poboación galega os vimbios cos que se pode facer unha Galicia máis dona de si e, consecuentemente, con máis futuro que o escaso que a actual situación lle ofrece.


Non sei eu como terá que se facer isto, como terá que ser Somos Nós, mais non é un novo partido político, iso está cuberto de sobra e, por moito que se repita que Somos Nós non nace para unir o nacionalismo galego, non estaría  nada mal que iso sucedese. Todo o camiño está por diante e ou somos nós ou non somos.



posted by Xabier, February 23, 2015 14:49 | permalink | Xeral
December, 2014
CONTO DE NADAL: UN MAGO EN NOITEBOA


Gústanme moito os contos de Nadal, tanto que mesmo escribín varios. Un deles, escrito hai agora doce anos e que nunca se publicou en galego, aínda é hoxe o día que me emociona cando o leo. A historia que conto é unha ficción creada por min, mais nese conto está o Nadal da miña infancia, os meus seres queridos tal como eran. O corazón xeneroso da miña mai a se doer de cantos sufrían e a se lembrar, de xeito especial cando chegaban estes días de Nadal, dos seres abandonados, das súas penas e da súa soedade no medio da intemperie. Do mesmo xeito que o facía Rachel (Lilliam Gish no filme de Charles Laughton), a mulleriña que acolle os nenos en The Night of the Hunter  de Davis Grubb: «O Nadal enfurecía a Rachel. [...] Se escoitamos con atención, en todas as noites da historia pódese sentir o ruído das pisadas dos nenos abandonados para os que non se abre ningunha porta acolledora».

Pois hoxe traio ese conto. É unha versión algo reducida do orixinal por mor de ter que o adaptar para a radio, emitiuno hoxe dia de Nadal, a Radio Galega no seu programa Galicia por diante. Aquí vos queda xa sei que é un pouco longo para ler en pantalla, por iso se alguén o quere escoitar tal como o gravei (ambientación radiofónica é de Manolo Palmeiro) está aquí.

Agora o meu único degoiro é que vos guste.

 

CONTO DE NADAL: UN MAGO EN NOITEBOA


Era pola media mañá do día de Noiteboa. A miña nai e a miña irmá estiveran a amasar para que esa noite houbese na mesa pan fresco, unha bola de liscos e unha torta de ovo e azucre. Eu axudaba a meu pai que preparaba a leña para roxar o forno. De cando en vez sentabamos nun banco baixo que alí había e o meu pai contábame algunha historia ou algún conto. Facíao sen mirarme, coa vista posta na boca do forno, onde ardía a leña con alegría, nunha marfallada de lapas vermellas e amarelas,  e canda elas unha música de estaliños que parecían compasarse cos movementos do lume. E os contos, non sei como facía, sempre remataban no momento xusto de meter outra gavela de toxo que avivaba as cores e animaba a orquestra a facer un forte de chispeos.
Ao lugar onde estaba o forno accedíase por dúas portas, unha que daba á cociña da casa e outra que comunicaba co exterior, non moi lonxe do camiño público. Foi nesta onde, no medio dunha historia, oímos uns petos antes de que se entreabrise e un rostro, apenas asomado, dixese:
-Dou grazas.
-A Deus lle sexan dadas -respondeu o meu pai abrindo a porta sen levantarse.
No van había un home, que tería aproximadamente a mesma idade que meu pai tiña daquela e que levaba unha maleta na man.
Ergueuse o meu pai e achegouse a el, mentres me dicía que botase outra gavela ao lume. Esta responsabilidade fíxome tanta ilusións que non escoitei o que falaban. O home foise e o meu pai pechou a porta, por onde entrara un refacho xélido que nos fixo apreciar o pracer da tarefa que estabamos facendo.
O meu pai empurrou ben dentro a gavela que as miñas escasas forzas infantís foran incapaces de introducir plenamente, mentres me explicaba que se trataba dun dos moitos pobres que con frecuencia se achegaban a pedir esmola, por iso lle indicara que rodease a casa para que a miña nai o atendese.

Ao cabo dun anaco o meu pai achegouse á boca do forno e mirou o seu interior, como facía sempre, reparando dunha forma especial en toda a bóveda.
-Ben, isto xa está -dixo-. Esperamos que se consuma completamente esta leña e a limpar. Vai dicirllo ás mulleres.
Na cociña estaba o home da maleta, que a deixara contra a parede. Falaba coa miña nai, que lle dicía que quedaría a xantar. Dei o recado e regresei correndo. Quería facelo a tempo de contemplar algo que, aínda visto ducias de veces na miña vida, era o que máis me gustaba daquel traballo, case cerimonia, de roxar o forno. Cando, despois de limpo de todo o borrallo, meu pai pasaba pola súa superficie un vasallo de follas de loureiro verde e dentro se producía unha festa de luminarias e muxicas que voaban no medio dun chispeo como nunca desde aquel tempo me foi dado contemplar nada igual.
Cando a fornada quedou colocada e a boca do forno convenientemente pechada e selada, fomos xantar.
Durante a comida xa puiden observar máis detidamente o home. Non só era un pobre estraño por chegar cunha maleta, senón que observei que comía cun refinamento que nunca vira nos mendigos que a miña nai sentaba á nosa mesa e aos que nos obrigaba a tratar con gran respecto. Tampouco vestía coma aqueles, as súas roupas estaban gastadas, pero non lixadas nin rotas.
Maior sorpresa levei cando sentín a miña nai dicir que aquel home, pola tarde, habería de arranxarlle a máquina de coser, pois parecía ser que, desde había tempo, non lle andaba todo o ben que a ela lle gustaba. Que lle rompía o fío e lle tiraba a puntada. Os outros pobres partían leña, limpaban o galiñeiro ou a pía de lavar que había no curral.

Pouco despois de acabar de xantar xa estabamos a miña nai, o home e eu no cuarto da costura. Sentou diante da máquina de coser e trazou uns camiños de puntadas nun trapo. Sacábao, mirábao con atención, entornando moito os ollos, e volvía lanzar a máquina a toda velocidade. Observaba de novo as costuras, manipulaba os axustes da máquina e volta a facer voar a agulla marcando curvas pola tea.

Até entón permanecera en silencio, pero de súpeto empezou a falar. Coma se se sentise obrigado a contar a súa historia, a xustificar a súa situación actual. Nun esvarar continuo de recordos e confidencias, foi debullando un rosario de desgrazas e desasosegos. Pasaba contas de tropezos, soños estragados e esperanzas esnaquizadas nun rezo triste e desesperanzado.
Eu ía notando nos ollos da miña nai como se lle encollía o corazón. O home narraba as súas penas nun río tormentoso de palabras, pero facíao, ao mesmo tempo nun ton estraño, coma se estivese a contar fatigas alleas. Non deixaba nin unha abertura ao arrepentimento, de tan pequeno como parecía o espazo que permitía que lle ocupase a culpa. Só a resignación perante os camiños atrancados, a impotencia ante o desvarío, ou a desilusión fronte aos amañeceres, facíannos entender que nos estaba a falar da súa propia vida.
-Xa ven vostedes -dixo nun ton que me recordou ao dun vendedor que mostra a totalidade da súa mercadoría, e con iso quere expresar que puxo todo o que ten ante a nosa vista. Entón decateime que no cuarto da costura tamén se achaban a miña irmá e o meu pai. Nos seus rostros puiden ler de novo todo aquel relato.
-Hoxe queda vostede a cear connosco -dixo a miña nai erguéndose para saír. Levaba os ollos cheos da súa alma xenerosa e compasiva.

Chegou a hora da cea de Noiteboa. Como cada ano a mesa estaba posta co mantel de fío branco, belamente bordado polas mans da miña nai antes de casar. Sobre ela os pratos da mellor vaixela que había na casa, a que só se usaba en Nadal e os días da festa do patrón.

Pouco antes de sentarmos á mesa o home pediu licenza para ausentarse. Tomou a maleta e saíu do comedor para dirixirse ao cuarto da costura, onde traballara toda a tarde.
Regresou un anaquiño despois. Vestía un deslucido traxe negro no que se vía brillar o desgaste do pano en cóbados e costas. Debaixo da chaqueta unha camisa engurrada cuxo branco se volvera amarelento. Ao colo unha gravata de lazo de veludo granate. Pero por enriba da humildade do seu atavío, apareceu revestido dunha dignidade enteira e limpa que non lle viramos até entón, coma se tivese dado un salto cara a algún tempo no que a súa biografía gardaba unha memorábel imaxe de si mesmo e con ela se presentou perante nós.
O meu pai ergueuse do seu asento á cabeceira da mesa e cedeullo. Aceptou coma a cousa máis natural do mundo. Unha vez que sentou foi cando se obrou en todos os presentes unha transformación máxica.
El chamaba a miña nai co nome daquela outra muller que fora a súa. Dirixíase á miña irmá e a min como aos seus fillos de antano tempo ou de afastado lugar, que iso non o sei.

Incribelmente todos aceptamos o papel que nos asignaba e seguiamos a conversa polos camiños que nos marcaba coma se se tivese apoderado das nosas vontades. Respondiamos ás súas preguntas con tal tino e coherencia que el sempre cadraba conforme, mesmo satisfeito.
-Lembras aquel día en que fomos a Lugo e na praza de San Domingos estiven a falar cun home ao que estaban a limpar os zapatos? -preguntou dirixíndose a min.
-Lembro -respondinlle-. E tamén que o home me deu unha peseta.
-Xustamente -asentiu sorrindo feliz.
Eu mirei para meu pai, porque aquilo que o home dicía, sucedera tal como el o contaba. Aquel mesmo outono eu fora co meu pai á capital e na praza de San Domingos saudou a alguén a quen un limpabotas lustraba os zapatos, e esa persoa dérame unha peseta. O meu pai non parecía sorprendido, só sorría.
Continuou durante toda a cea aquela estraña representación, aínda que ninguén parecía tomala por tal. O home falaba e seguía adiviñando acontecementos que pasaran entre nós no pasado. De aí pasou a propoñer plans de futuro para os que poñía día con autoridade e que todos nos comprometiamos a cumprir.
Co final da cea chegou o momento no cal o home se puxo de pé e comezou a sacar dos petos da súa chaqueta aros, caixiñas trucadas, cordóns con nós, barallas de cartas... Entón empezou a facer para nós unha sesión de xogos de maxia. Parece ser que ese era o oficio ao que se dedicaba: ía polas feiras facendo funcións de maxia.
Asombrounos a todos coa súa pericia durante un bo anaco e como último número estricou o brazo e rozándome apenas, pasou a man antes baleira por detrás da miña orella. Cando a volveu poñer ante os nosos ollos tiña nela unha estraña moeda que depositou na miña man. Fíxonos a todos unha ampla e formal reverencia e encamiñouse á saída. Alí virouse e dirixiuse á miña nai:

-A miña maxia está nas mans e é de mentira. A túa está no corazón e é verdadeira.
E foise. Ningún dos presentes reaccionou inmediatamente. Ao pouco erguémonos e corremos cara á porta exterior. Miramos a ambos os dous lados do camiño e xa non o vimos. Naquel momento abrín a miña man, aquela onde gardara a moeda e xa non estaba alí.
-Meu Deus! -dixo a miña nai-. Onde durmirá este homiño esta noite?
Moitos anos despois, cando os meus pais xa morreran, na Charca do Alligal encontrei a un home que facía xogos de mans para o público entre o que sorteaba unha botella de coñac a peso a tira de dez números. Levaba un raído traxe negro e un lazo de veludo granate. Compreille todos os números. Cando veu a entregarme a botella díxenlle que quedase con ela.
-Canto te pareces á túa nai -díxome. Pasou, con certa torpeza, a súa man aberta por detrás da miña orella esquerda e retirouna traendo entre dous dedos unha moeda que recoñecín inmediatamente. Depositouna na palma da miña man despois de ensinala ao público. Aínda a teño por algures.

Xabier P. DoCampo

Decembro de 2002



posted by Xabier, December 25, 2014 15:27 | permalink | Xeral

CADA NADAL MIL APERTAS, CADA ANINOVO MIL LUMINARIAS


Amigas e amigos que me dades o voso cariño. Amigas e amigos que acolledes o meu amor, esteades onde esteades, por lonxe que pareza que estamos, tamén este Nadal quero mandarvos mil apertas e que o Aninovo prenda mil novas luminarias para vós.
Eis a miña ofrenda deste ano para tod@s vós: hai luz no camiño, hai esperanza.



Fotografía: Mercurín, O Courel (Galiza) ©DиL

Y si viene la noche / y en ella la tormenta / los relámpagos iluminan el camino. / Llegaremos.

And if the night comes / and in it the thunderstorm / the lightning lit the way./ We will arrive.



posted by Xabier, December 22, 2014 17:12 | permalink | Xeral
November, 2014
EN QUE FALA PODEMOS?


Eu miro o xa chamado "fenómeno Podemos” con toda a simpatía do meu corazón. Aínda que non fose máis que polo medo que lles pon a PP, PSOE, patronal, bancos, JPMorgan e outros semellantes, xa me chegaría. Tamén me agrada a xuventude dos seus máis destacados líderes e mesmo non teño nada en contra de que sexan quen dalgúns trasacordos sobre de cousas que ceibaron por aquilo de que o falar non ten cancelas. E digo todo isto desde a distancia, porque Podemos é un fenómeno que vén de lonxe e que aquí os seus líderes carecen do glamour das pantallas que adorna figuras ben coñecidas do Podemos madrileño.

Sabemos das persoas que van diante en Podemos en Galicia por contadas aparicións en prensa e radio (case nada en TV), ben certo que isto é así por vontade da prensa e non dos/das representantes do partido. E mesmo, ás veces, as súas aparicións son ben pouco afortunadas coma o caso do líder lugués mal escollido, a parvada dos ferroláns sobre "a casta dos funcionarios” e algunhas máis. A última que tiven que escoitar foi a presenza nun programa de radio na emisora da SER na Coruña de dous líderes ou representantes da formación nunha entrevista. E non polo que dixeron, que, coma sempre que falan o que din contén moito do que desexamos que ocorra, senón por como o dixeron. Eran un home e unha muller, esta falaba en castelán e el en galego con rigorosa alternancia. Querían deixar clara a opción bilingüe de Podemos e facelo nun equilibrado 50 %.

Eis un dos arcos da ponte de Podemos que se vence e deita ao río a firmeza das súas propostas. Vexamos. Eu acredito e defendo con todas as miñas poucas forzas a liberdade de que cada individuo fale no que lle pete, fique iso ben por diante. Mais non estamos a falar da liberdade das persoas na súa privacidade, senón de formacións políticas, por tanto da oferta de proxectos de organización da sociedade.

Podemos en Galicia aínda non conseguiu ser quen de se decatar de que temos unha lingua propia e esa ten que ser a lingua das institucións (os partidos políticos son institucións públicas). Cada membro pode falar no que lle pete, pero cando representan ao partido en Galicia a opción deixa de ser persoal e é institucional. E nese sentido, mesmo, non hai lugar a optar, é algo que vén por defecto. Posturas coma a das dúas persoas que eu escoitei en Radio Coruña, dirixidas a eclecticismos de neutralidade acaban no ridículo, cando non no engano.  En Galicia o cen por cen da poboación entende os dous idiomas e quen diga o contrario mente, así que a obriga dun representante público é a de usar sempre nos actos públicos e institucionais a lingua propia de Galicia e con iso está a se definir como galega e a dicir que o seu proxecto vai dirixido a Galicia e aos galegos e ás galegas, falen eles e elas galego ou castelán.

Discutir cal vai ser a lingua na que Podemos se vai dirixir á sociedade galega (como lin nunha convocatoria de Podemos de Vigo) non pode ter máis que un resultado: o galego. Na súa casa, nos seus círculos, nas súas asembleas... cadaquén falará o que lle pete, pero a lingua de Galicia é o galego, como o seu propio nome indica. Que hai outra oficial? Si, pero ao galego o Estatuto chámalle propia e por algo será.

Podemos foi creado tomando como laboratorio e mostra de análise do sentir da sociedade, Madrid e iso pexou gravemente calquera posibilidade de que os seus círculos periféricos fuxisen de mimetismos cara a unha visión non centralista da súa proposta, de contemplarse facendo parte dun estado formado por diversas nacións con caracterísiticas singulares e con aspiracións soberanistas propias.  Non direi que coma UPyD, porque este nega a mesma existencia de calquera singularidade, pero si que sobre disto Podemos ten unha sensibilidade morna. Así que é ben que poñan en claro a súa posición, polo menos no tocante á lingua galega cando se dirixen aos galegos e ás galegas, que así terán un indicio de se son tomados en consideración como tales ou non.



posted by Xabier, November 25, 2014 7:18 | permalink | Xeral
September, 2014
DEZ ANOS QUE SE ESFARELARON EN NADA


Este domingo, 21 de setembro,  cúmprense dez anos daquel día no que o Parlamento de Galicia aprobaba por unanimidade o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega. Cando rematou a votación os parlamentarios, comezando polo Presidente da Xunta, Manuel Fraga e seguindo polo vicepresidente, Alberto Núñez Feijoo, aplaudiron aquela decisión que acababan de tomar. Cos seus aplausos facían manifestación pública do que se comprometían diante do pobo galego:


·         Garantirlle a posibilidade de vivir en galego a quen así o desexe, sabendo que conta co amparo da lei e das institucións.

·         Conseguir para a lingua galega máis funcións sociais e máis espazos de uso, priorizando a súa presenza en sectores estratéxicos.

·         Introducir na sociedade a oferta positiva de atender o cidadán ou cliente en galego como norma de cortesía dun novo espírito de convivencia lingüística.

·         Promover a visión afable, moderna e útil da lingua galega que esfarele prexuízos, reforce a súa estima e aumente a súa demanda.

·         Dotar o galego dos recursos lingüísticos e técnicos necesarios que o capaciten para vehicular a vida moderna.


Así o vimos e así o quixemos crer, por este camiño e con este instrumento legal, poderíamos pensar que nun futuro non moi afastado daquel día, poñamos que hoxe, habería unha situación na que en Galicia falar galego fose o normal e común; que os carteis e letreiros estarían en galego con frecuencia e normalidade, tanto nas institucións públicos coma nas privadas; que na notaría, no banco, no hospital, na comisaría de policía ou no cuartel da garda civil... serías atendido en galego e daríanche os documentos na lingua propia de Galicia; que teriamos un organismo público, aquel degoirado Instituto Rosalía de Castro, que espallase polo mundo a honra e a ledicia da nosa lingua... E tantas outras cousas que é normal que, nun país normal, sucedan na lingua propia dese país.

Pero non foi así, hoxe as ilusións que depositamos no PXNLG, o crédito que lles demos aos políticos que o aprobaron no Parlamento foi deitado ao lixo do esquecemento. Dez anos despois conseguiron que o PXNLG desaparecese, como se nunca tivese existido e no canto de vermos avances na normalización lingüística o que se nos presentou foi un proceso de demolición do cativo edificio que tiñamos construído.

É pois tempo de loita, de esixencia de que o que un día se aprobou porque se considerou bo para a lingua e para Galicia sexa posto en práctica, porque non hai ningunha desculpa válida para non facelo, non é admisíbel que se dea por inútil algo que non se chegou a probar e que costou esforzos, traballo, tempo e múltiples negociacións para consensualo. E esiximos que se retome este importante documento, este vital plan, porque é algo que non se pode levar adiante sen o pulo, os medios e a vontade do goberno e da sociedade informada e formada con honradez e xustiza, Á fin, non se trata de nada máis normal que levar adiante algo que contribuirá a sermos o que somos, galegos e galegas.



posted by Xabier, September 20, 2014 5:03 | permalink | Xeral

[1] 2 3 4 5 6 ...  [NEXT]  [LAST]
1 - 6 of 108


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
MARCH 2015
FEBRUARY 2015
DECEMBER 2014
NOVEMBER 2014
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: O CLAN DE GRANDA (II)
March 01, 2015
::
February 23, 2015
:: CONTO DE NADAL: UN MAGO EN NOITEBOA
December 25, 2014
:: CADA NADAL MIL APERTAS, CADA ANINOVO MIL LUMINARIAS
December 22, 2014
:: EN QUE FALA PODEMOS?
November 25, 2014






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |