string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" Xeral « O blog de Xabier P. doCampo
Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


Xeral


May, 2017
A CHORIMA, A FLOR DAS NOSAS LETRAS




Chega o Día das Letras Galegas e montaranse, coma sempre, as correspondentes aparencias de celebración. Prebostes de todo pelo asistirán (pola mañá) a un acto conmemorativo dun escritor que, o máis deles, non leron nin lerán. E acabouse, que é día festivo e os festivos, xa se sabe, son para a familia, o descanso e a praia, se está día. Ah, esquecíame, algúns xornais traerán a primeira plana en galego, non se vaia dicir...

En 2012, e co gallo do Día das Letras Galegas, Lino Braxe e mais eu, chamamos uns amigos e amigas do teatro, da literatura, da música... e montamos aquela cousa de ir recitando poemas e cantando cancións polos bares do centro da Coruña. Chamámoslle Bares e Letras. Foi ben bonito. Non nos sacaron nos xornais nin nos atenderon as institucións, pero quedamos orgullosos de telo feito.

Así que este ano tamén me xuntei con dous amigos, Suso Cambón, dono da libraría do barrio, AZeta, e con DͶL, fotógrafo (cartel, chapas...), e decidimos armar un Día das Letras Galegas que tivese unhas características que nos gustaban: que fose dedicado ás Letras Galegas e que fose do noso barrio, que é o que abrangue A Cubela e o que antes se chamaba A Gaiteira de Abaixo.

Principiamos por procurar un símbolo para a celebración. Cheos de tanta rosa de San Jordi, escollemos a chorima. Hai unha flor máis nosa ca flor do toxo? Ese había ser o elemento que relacionara a libraría do barrio co Día das Letras Galegas. Convertémolo en cartel (que se pode ver xa nos escaparates de todos os colaboradores) e fixemos chapas (que repartiremos até onde cheguen) para que fose ben visíbel para todas as veciñas e veciños. Mesmo pensamos en que deberamos ofrecerllo a quen o quixese usar en toda Galicia, é tan de todos coma as chorimas do monte, collédeo e espalládeo.

Agora había que facer un programa. Como se fai un programa dunha cousa coma esta? Tirando de amigas e amigos que nos ofreceron a súa colaboración. En primeiro lugar os escritores e escritoras de barrio (que somos ben deles e ben bos); despois os músicos e músicas, que dixeron que si sen poñer condicións; tamén botamos man dos colexios que nos quixeron axudar coa participación do alumnado. Os barrios teñen varios centros, coma as superficies das esferas, e son os bares, cafés e tabernas que tamén están nisto... Con todo isto fixemos un programa do Día das Letras Galegas de 2017 que abranguerá o 15, 16, 17 e 18 de maio.

Que nos queda? Convidarvos a virnos ver, a que falemos diso das Letras Galegas na praza, nun bar, na libraría... para irmos facendo país e barrio. Mirade no  programa o que mellor vos cadre, a nosa festa chámase A chorima, a flor das nosas letras.

Ah, se non me vedes na manifestación en Compostela e porque estou nisto, non por falta de ganas de ir.



posted by Xabier, May 12, 2017 16:39 | permalink | Xeral
March, 2017
Ilusionista Martín Varela. SERENDIPIA


Veño de ver con gozo o espectáculo Serendipia (por se alguén non sabe o que é a serendipia, o descubrimento da penicilina foino e ben que nos foi con ela) do ilusionista Martín Varela. A min gústame moito todo aquilo nacido para crear en min ilusións: o circo, o cinema, o teatro, a literatura... e, xaora, iso que a modo de antonomasia, se chama ilusionismo, mais tamén maxia, prestidixitación, xogos de mans... a fin de contas deus non é máis que un prestidixitador que creou en nós a ilusión de vivir e de amar, o que non lle quita realidade nin á vida nin ao amor, non sei se a deus, pero o importante é a ilusión.


Pois de aí veño agora mesmo, de ver con gran pracer un espectáculo que puxo diante de min o ilusionista Martín Varela: naipes, adiviñación, panos de cores que desaparecen e volven aparecer, pombas (das brancas, das que atesouran a beleza desa ave), escapismo, en fin, todo canto lle é propio a esta arte, saído a habelencia, da maxia, do encantamento de Martín Varela, un ilusionista moi novo que te admira por todo o que é capaz pero que máis te abraia o moito que chegará a facer.


Pero a isto hai que lle engadir o seu encanto persoal, o seu saber ocupar o escenario, conectar coa platea e unir ambos para crear un espectáculo de gran artista e de enorme beleza que sabe culminar nunha fermosísima nevarada que nos encheu os corazóns da ilusión de vivir o brillo da neve no ar do Teatro Colón da Coruña. E todo o seu espectáculo falado na nosa lingua, amosando o seu orgullo de galego, de ferrolán. Sei que percorrerá na vida moitos escenarios e terá que falar en moitas linguas, pero tamén sei que cada vez que estea entre nós lembraranos que temos unha lingua de noso.


E unha cousa final, o meu  amor polo ilusionismo deixeino escrito nun conto de Nadal que se publicou aló por 2002. Hoxe lembreime del, quero deixalo aquí nunha versión que fixen en 2014 para a radio,  como testemuño da miña admiración por Martín Varela.



posted by Xabier, March 05, 2017 16:34 | permalink | Xeral
January, 2017
MIMOSAS un filme de Oliver Laxe


Acabo de ver Mimosas, o último filme de Oliver Laxe e indúceme algunhas reflexións que quero poñer aquí, por se animan a que vos acheguedes a calquera das cinco salas galegas e máis de vinte no resto do Estado, nas que se proxectará esta película estes días. Digo isto porque quero comezar por dicir que paga moito a pena ver este fermoso filme.


Díxeno en moitos lugares e escribino en diversos sitios, a min a arte, en calquera das formas nas que se presente, literatura, cinema, plástica, música..., interésame polo que sinto que me di de min, por aquilo que me interpela, que atinxe á miña subxectividade, e esta película é un bo exemplo diso.


Desde un tempo actual cóntanos a peripecia do traballoso traslado dun ancián, no primeiro momento e do seu cadáver máis adiante, até o lugar onde ten manifestado que quere ser enterrado e, para el, permanecer nun longo sono. Hai pois nela toda a épica do camiño e de todos os perigos que este leva aparellados desde aqueles conceptuados de iniciáticos a estoutros que cada día vemos percorrer aos desherdados da fortuna ou as vítimas do despropósito bélico. Ten, por tanto, a película elementos do cinema de aventuras e, mesmo, os escenarios polos que transcorre a travesía e pola atmosfera que crea a propia travesía, fannos pensar nas máis famosas e fermosas emboscadas do westerm.


Pero hai máis, moito máis na película de Oliver Laxe, porque nos fala dos motivos das nosas accións, de todo o que nos une cos camiñantes desta travesía e da nosa relación con aquilo que temos como transcendente. A lectura do que vamos vendo incita a nosa capacidade de comprensión á procura da motivación dos personaxes, que se fai procura das nosas propias motivacións. Por un lado está a fe simple Shakib, un crer que nunca foi sometido á reflexión, senón que se aceptou como explicación a todo canto non se controla ou non se comprende: o descoñecido cando dá en misterioso. Se o feito non se produciu como foi pedido é porque a petición non foi sincera. Shakib espera que a vontade de levar o corpo do sheikh até Sijilmasa é suficiente como para que o camiño exista e teña o destino desexado. Pero Ahmed e Said saben que ese camiño non existe e se o queren andar haberán de construílo. Nestas dúas posturas estabelece, ao meu entender, o director a diferencia entre a fe relixiosa e a espiritualidade, que non precisa da relixión para ser, pero que tamén pode cohabitar co rito. Non hai moito lin algo que vén moi ben ao caso e que é atribuído a un indio sioux. Vén dicir que a relixión é para os que viven con medo de ir ao inferno, mentres a espiritualidade é para os que xa estiveron alí. Isto diferencia claramente a Shakib de Ahmed e Said, porque o primeiro camiña na norma e na confianza, mentres os segundos o fan na dúbida e no deber, como integrantes da alma humana acendendo o persoal e construíndo o relacional.


Pero hai outro personaxe que me conmoveu profundamente, é Mohammed. Por que se afana este home en preservar o cadáver para que poida chegar en condicións ao seu destino, por que se integra nunha aventura perigosa na que compromete á súa propia filla? Porque, repito que ao meu entender, representa outro xeito de espiritualidade, aquela que se debuxa na tradición, no feito de facer as cousas como sempre se fixeron, e non como postura reaccionaria, senón como posición de partida para que o universo, sen deixar de ser misterioso e insondábel, poida ser un lugar seguro para construír e conter o ben máis grande que podemos gozar os seres humanos: a vida.


Con todo iso Shakib, Ahmed, Said e Mohammed farán que, e pouco importa cal, o lugar a onde o camiño os leve sexa en calquera caso Sijilmasa. O destino sempre se cumpre, a pesar de nós.


Quédame moito por dicir desta película que con tanto gusto vin estoutro día e verei mais veces. Poño por caso os sorprendentes e fascinantes escenarios do Atlas marroquí. Lugares dunha beleza deslumbrante, por veces vertixinosa e impoñente no tránsito dos camiños entre as montañas e as augas vivas dos caborcos entre elas, e outras cheos da paz dos ríos de augas toldadas polos minerais ou mergullados no silencio da neve.

 

Como tamén todo o interior dos personaxes expresada na face duns magníficos actores como son Shakib Ben Omar, Ahmed Hammoud e Said Aagli, todos homónimos dos seus personaxes, coma unha asunción do representado. E das inesquecíbeis olladas e silencios de Ikram Anzouli.


En fin, un goce para a vista e para a intelixencia este belísimo filme de Oliver Laxe. E se a alguén lle sentistes dicir que o cinema é a arte da mirada, ide ver MIMOSAS.


Aquí algunhas fotos do filme





posted by Xabier, January 06, 2017 16:10 | permalink | Xeral
November, 2016
UNHA LEMBRANZA DAQUEL PRIMEIRO DE ANO DE 1959


Lembro agora aquel día nos primeiros de xaneiro de 1959 no que o Brais nos levou ao Tomás e mais a min á súa casa e alí, na cociña, a través daquela onda curta que chegaba desde os confíns do mundo, escoitamos en Radio Rebelde a celebración da entrada de Fidel na Habana.

Escoitamos aquilo coas explicacións do Brais -el estivera na Habana coma tantos-, era un home de esquerdas represaliado ao acabar a guerra civil, e fixo, coa súa narración superposta á da radio, daquel suceso un acontecemento épico e como tal ficou para sempre na miña memoria.

Por iso cando, case cincuenta anos despois, nesa cidade dos soños da miña infancia, viñeron dous xornalistas noviños para me entrevistar e me dixeron que era para Radio Rebelde. Sentín a emoción e a lembranza do momento no que o Brais,un bon home onde os houbese no mundo, nos mostrou os sons do triunfo da Revolución Cubana.

Agora acaba de morrer Fidel Castro de quen aquel día eu formei unha imaxe de heroe xusticeiro dun filme de aventuras ou do oeste. Desexo de corazón que o mellor da súa obra, que foi moito, non desapareza nunca.


posted by Xabier, November 26, 2016 4:13 | permalink | Xeral

UNHA ÚLTIMA CARTA


Aló polos primeiros anos noventa descubrín un álbum que moito me gustou, titulábase El cartero simpático, era obra da parella inglesa formada por Janet e Allan Ahlberg e contiña as cartas dirixidas a diversos personaxes dos contos clásicos: Os tres osos, A casiña de chocolate, Cincenta... (haberá despois outros dous álbumes -The Jolly Christmas Postman e The Jolly Pocket Postman- que seguen na mesma liña de dirixirse aos protagonistas dos contos tradicionais). Ben, eu gocei moito deste libro e agasalleillo a moitos nenos e nenas de familias amigas. Por outra banda o tema do carteiro é frecuente na literatura, sen ir máis lonxe aí está o de Neruda ou a canción de Georges Moustaki Le facteur.


E agora chega ás miñas mans o álbum premiado no IX Premio Internacional Compostela de Álbums Ilustrados que organiza e publica cada ano a editora galega Kalandraka: Unha última carta da autoría de Antonis Papatheodoulou e Iris Samartzi, gregos ambos, autor el do texto e ela das ilustracións, e debo confesar que até agora descoñecidos ambos para min, mais non no futuro porque teño intención de coñecer a obra dos dous, tanto a xa publicada como a que vaian publicando.


E isto por que? Pois pola razón simple de que me ofrecen con Unha última carta un álbum memorábel (e non esquezamos que isto quere dicir digno de permanecer na memoria) e un regreso feliz ao tema epistolar.


Do mesmo xeito que ocorría co libro dos Ahlberg, tamén este parte da idea de ofrecer unha porta á lectura partindo da presentación dun atractivo obxecto bibliográfico: o álbum vén dentro dun sobre de correos atado cun cordello coas cores branca e azul dos envíos internacionais que o contén e se nos dá coma unha carta que abrimos para coñecer, coma toda as cartas, unha historia: a que une a quen a envía con quen a recibe. É unha historia simple, todas o son e só se fan grandes cando se converten en literatura. Esa grandeza dáse no último día dun carteiro que se xubila. Sempre temos por épicas as derradeiras cartas, os lectores dos Ahlberg ocorreunos coa temperá morte de Janet e o carteiro de Moustaki tamén morre (e ben novo), neste caso a épica está na xubilación despois de carrexar lixeiras sacas de cartas felices e pesados sobres con noticias penosas. Mais non se trata dun libro triste, senón feliz.


O traballo gráfico de Iris Samartzi a base de collages nos que se insire a figura do carteiro con técnica dunha moi sinxela liña que, ás veces, dá á figura unha transparencia que nos axuda a idenficar os sentimentos do personaxe co entorno. Noutras coa figura rechea superpono a ese propio entorno para singularizalo, acadando así camiños de relación emocional co lector.

É un gran acerto dos autores esa comunidade creativa que funde texto e imaxe nun relato compartido.


Gran fortuna é que de cando en vez cheguen ás nosas mans obras de tan destacada altura, e moito máis cando o fan na nosa lingua. E non esquezan nunca que o álbum ilustrado é un libro para ler xuntos adultos e nenos, para comentalo, relelo, volver ás páxinas anteriores... só así será un froito aproveitábel para a formación do rapaz, na súa educación como cidadán e como persoa lectora e para o estabelecemento da relación que de grande vai ter coa arte en xeral.



posted by Xabier, November 16, 2016 12:34 | permalink | Xeral
October, 2016
PROLINGUA



Hoxe estiven nunha xuntanza coas miñas irmás e cos meus irmaos de ProLingua, aí estamos na foto algunhas e algúns, outras e outros xa se foran (seguimos a vivir entre présas, compromisos e tempos roubados, non temos remedio)

.

Deume moito gusto volver vervos a tantos e coñecer aos novos e ás novas que se foron incorporando a esta ilusión que empezamos naquel 3 de novembro de 2009. Xuntámonos para dicir que aquí seguimos e seguiremos, pelexando pola normalización da nosa lingua, con teimosa forza e sen máis inimigos que o negacionismo, ese crime de lesa patria que nega a nosa lingua, o cerne da nosa galeguidade.


Dá gusto ver que se incorpora xente nova que ten o corpo cheo de forza e a cabeciña chea de boas ideas. Mozas e mozos que se recoñecen galegas e galegos no colo amoroso da nosa lingua, e con eles seguimos os máis veteranos para axudar no que poidamos e para velos poñérense na primeira liña da nosa loita levando adiante novos proxectos e abrindo novos camiños.


Hoxe foi para min un día de felicidade e de orgullo vendo que ProLingua seguirá adiante, por iso deixádeme, a quen estivestes hoxe en Compostela e a toda a xente benquerida que non vos foi posíbel asistir, que, no centenario das Irmandades da Fala, vos chame irmás e irmaos porque hai algo común que corre polas nosas veas e que alimenta os nosos corazóns para que  siga a haber unha irmandade da fala.


Saúde e Patria da Lingua.



posted by Xabier, October 29, 2016 15:46 | permalink | Xeral

[1] 2 3 4 5 6 ...  [NEXT]  [LAST]
1 - 6 of 122


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
MAY 2017
MARCH 2017
JANUARY 2017
NOVEMBER 2016
OCTOBER 2016
JUNE 2016
APRIL 2016
FEBRUARY 2016
JANUARY 2016
DECEMBER 2015
MAY 2015
MARCH 2015
FEBRUARY 2015
DECEMBER 2014
NOVEMBER 2014
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: A CHORIMA, A FLOR DAS NOSAS LETRAS
May 12, 2017
:: Ilusionista Martín Varela. SERENDIPIA
March 05, 2017
:: MIMOSAS un filme de Oliver Laxe
January 06, 2017
:: UNHA LEMBRANZA DAQUEL PRIMEIRO DE ANO DE 1959
November 26, 2016
:: UNHA ÚLTIMA CARTA
November 16, 2016






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |