string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" O blog de Xabier P. doCampo
Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


April, 2014
A ILLA DE TODAS AS ILLAS. BOOKTRAILER


Hoxe traio o booktrailer que DNL fixo d'A illa de todas as illas.





posted by Xabier, April 08, 2014 11:51 | permalink | Xeral
March, 2014
VISITA A UN CENTRO ESCOLAR


Son moitas as veces e moitos os motivos que cada pouco se debuxan na miña cabeza con este letreiro: "Teño que escribir un post sobre isto”. Despois a cousa non pasa de aí. Non son menos as veces que fago propósito de escribir con maior frecuencia no blog, aínda que non sexa máis que por agradecemento á persoa -esa editora suicida que é Jaio- que mo agasallou hai case oito anos. A ver se desta vez cumpro.
Así que hoxe venzo a preguiza e fago un post, aínda que sexa pequeniño de extensión, porque o motivo é grande.

O venres pasado, 28 de marzo, estiven no CEIP Mosteiro de Caveiro, n’A Capela. Non é novidade porque estou en moitos centros de ensino ao longo do curso escolar, pero este tivo algo de especial. A mais, como no mais dos centros que visito cada ano,  do ben que me trataron os mestres e mestras, do a gusto que estiven coas rapazas e rapaces,  nunha longa e para min, teño que dicilo, algo fatigosa (un xa vai tendo ben anos), aínda que feliz xornada, tomei contacto co traballo inmenso que fan os profesores deste centro.

Alí, neste centro,  naceu coas achegas do alumnado e os seus pais, nais, avós, avoas... e baixo o pulo e o entusiasmo pedagóxico de Secundino García Mera, o que había ser e é o Museo Etnográfico d’A Capela. E agora nace e medra nese mesmo lugar un museo do xoguete tradicional verdadeiramente marabilloso. Polo que ten de noso e polo que lle aporta unha fabulosa e fascinante colección de xoguetes africanos.

Co dito podería ser suificiente, pero hai máis, porque nese desexo e xenerosidade do profesorado, manteñen un Centro de Interpretación de Xogos Tradicionais polo que pasan cada semana un centro escolar convidado. Na visita, entre outras cousas, os alumnos e alumnas que veñen de fóra son introducidos aos xogos tradicionais polos seus pares en idade e ciclo do colexio d’A Capela. Estes monitores explícanlles aos visitantes o obxecto, as normas e o desenvolvemento dos xogos que van vendo e practicando. Hai xeito mellor de facelo? Desde logo que non, e a proba é o gran número de solicitudes de visita que teñen.

Non me era posíbel pasar sen vos contar isto, porque é un traballo digno de ser coñecido e é de xustiza contalo.



posted by Xabier, March 30, 2014 7:24 | permalink | Xeral
January, 2014
ESES LUGARES QUE GARDAN OS SOÑOS DA HUMANIDADE: AS LIBRARÍAS


Cando viaxo, quer por vagar quer por traballo, hai catro lugares que sempre visito: unha igrexa ou catedral (ou mesquita ou sinagoga ou o que corresponda), un cemiterio, un mercado e unha libraría. Ben certo que as librarías ás que vou en cada cidade son varias, mais refírome a esa primeira á que vas porque os autócotonos che din que é bonita. E cando se trata dunha cidade que un visita con frecuencia? Entón vas sempre ás mesmas: as dos amigos e coñecidos.
Vén isto a conto de que o mércores pasado presentamos en Lugo o meu último libro, A illa de todas as illas. Comigo estiveron Xosé Cobas, ilustrador e colaborador necesario para a realización da obra, Manuel Bragado, director de Edicións Xerais e Paco Martín que fixo a presentación do libro. Celebrouse o acto na Libraría Biblos, onde nos atencionaron con xenerosidade.

Eu non estivera nunca nesta libraría e levei unha moi agradábel sorpresa con ela.
As mútiples cores das cubertas e dos lombos dos libros, brillan aquí cunha forza especial, porque o fan arrodeadas da brancura dos andeis e do resto da moblaxe. Brancas son tamén as escaleiras e a varanda superior, ambas amosan un belo diseño combinado de espirais e barrotes verticais que chama a atención. A isto engádase o gusto de andar devagariño por eses corredores elevados, cando os hai como é este caso, ollando sen présas os libros dos andeis superiores.
A presentación fíxose despois do horario comercial, ás oito da noite, e xaora neste tempo, xa anoitecera. Por iso a lámpada esférica pendurada no medio e medio do local deitaba unha luz brillante sobre dos libros, iluminando así a vida e os soños contidos neles, e alumando tamén, ao mesmo tempo, os soños que garda a alma de cada un dos que entramos nesta libraría, que xa debe pasar a formar parte dese catálogo compartido que temos os que amamos os libros: a listaxe das librarías bonitas.
Así que en diante, ademais da catedral, as murallas, o museo, os restaurantes e tabernas... e tantas e tantas cousas que paga a pena ver en Lugo, está tamén a Libraría Biblos.



posted by Xabier, January 31, 2014 15:58 | permalink | Xeral
December, 2013
DE CARRICANTAS E VAGALUMES


Non esquezo nin esquecerei nunca un sucedido que me contou o amigo Xavier Campos e que sucedeu aló polas súas fermosas terras de Ribadeo ou polo menos non moi lonxe.

Xogaban nun prado dous nenos, un era un visitante madrileño e o outro orixinario e residente no lugar. De súpeto e cheo de abraio parou en seco o rapaz autóctono e exclamou:

-Mira, mira unha carricanta.

Non menos admirado, tamén o forasteiro se anicou para ollar o insecto.

-Va que é bonito? -volveu dicir o mariñán.

-Si -respondeu o madrileño-. Y cómo se llama en castellano?

Dubidou o compañeiro. Ollou o insecto un anaquiño, e virouse para o amigo:

-Ti dille carricanta, que este é de aquí.

 

Veume a anécdota á memoria cando escoitei neste verán un conto pola radio. Era un conto que desde unha emisora galega dirixían aos nenos e ás nenas que puidesen estar a escoitar. O conto estaba narrado en castelán por unha muller e trataba dun vagalume, aínda que no título e na narración dicían luciérnaga. Non era un gran conto no tocante á súa calidade literaria e polo feito narrativo era dunha estensión excesiva, algo que faría que os ouvintes infantís abandonasen a atención antes de chegar ao desenlace final.


Mais o que distinguía o relato era a repetición continua da especie do seu protagonista, a luciérnaga, o que non é mala técnica narrativa nos contos para os máis pequenos, a non ser por un grave problema que se daba neste caso: seguramente ningún dos ouvintes infantís tería visto nunca unha luciérnaga, por tanto o conto trataba dun ser tan descoñecido que podía chegar a ser tomado polos rapaces que escoitaban, como inexistente ou como imaxinario e dotado, por tanto, de características físicas, ecolóxicas e vitais fantásticas.


Digo isto porque os ouvintes falantes de castelán e, na súa maioría, de ambiente urbano, non terían visto nunca un vagalume: non os hai nas cidades desde hai moito tempo. Así que eses nenos e nenas cando están a escoitar o conto están a ouvir falar dun insecto que non coñecen nin coñecerán, seguramente. 

Outros posíbeis rapaces que estivesen escoitando o conto desde a súa casa no chamado mundo rural, estarán na mesma situación, porque para eles unha luciérnaga tampouco é un insecto coñecido. Eles coñecen o vagalume (o seu nome máis estendido, aínda que poida ser que lle chamen lucecú, verme alumón, cagacú, corcoño, vella, lucerna...) porque o teñen visto algunha vez alumar no medio dunha silveira ou na beira dun camiño. E daquela o pai, a nai, o avó... calquera que o ama se aniñou para mostrarllo e falarlle del e contarlle, de seguro, algunha lenda ou algún conto protagonizados por tan atractivo bichiño. Xa nunca máis o haberá de esquecer


Digo todo isto porque para ambos nenos, un porque nunca os viu e o outro porque non o chamaron polo seu nome, perdeuse a ocasión de lles contar un conto que falase dun insecto de aquí: o vagalume. As luciérnagas non son de aquí.



posted by Xabier, December 09, 2013 12:54 | permalink | Xeral
May, 2013
REMUDA DOS SINAIS DE TRÁFICO


Como moi saben os que aquí andan a ler, esta semana a Garda Civil de Tráfico denunciou todas as peaxes das autoestradas e autovías galegas por teren os indicadores en galego. Aínda que parece ser que as denuncias non se van executar, os responsábeis destas estradas apuraron a pór por enriba da palabra PEAXE un papel pegado onde di PEAJE.
Agora hai que lle procurar unha solución ao sinal de STOP que está en inglés e as persoas que
falan castelán non o van entender e vanse pegar uns castañazosde moito  nabo. Será mellor, antes de que veñan os gardas (chamabámoslles "motoristas" aló na miña afstada infancia). Como aínda non se sabe que solución darlle eu, con toda humildade, propoño unha baseándome no dicionaro da Real Academia Española de la Lengua(1), solución que limparía o sinal, daríalle brillo e alumaríanos co seu resplandor.
 ------------------------------------------
1. so4.

1. interj. U. para hacer que se paren o detengan las caballerías.




posted by Xabier, May 23, 2013 13:40 | permalink | Xeral

ANTES DE ESTAR DE VOLTA, HAI QUE TER IDO


Eu o venres, 17 de maio de 2013, vou estar en Compostela para participar na manifestación pola miña lingua que alí se vai celebrar. Quero ir para lle facer o feo a un goberno que a despreza e quere vela rever día a día até que desapareza.

Si, si, un ano máis. Xa sei que estamos cansos de ir a Compostela cada ano por este día. Cansos de berrar, de facer o mesmo percorrido, ver as mesmas caras. Empezo a comprender aos que preguntan que para que vale ir manifestarse se despois os responsábeis da política lingüística fan o que lles peta, que sempre vén sendo mal. Claro que a ninguén lle faltan razóns para non ir, pero ninguén me pode negar que sobran razóns para ir, e estas son ben máis cas negativas.

Mesmo estou disposto a comprender a quen me diga que é que non lle gusta quen convoca ou como convoca, pero non pode dicir que non lle gusta por que convoca, e aí é onde se apoia toda a forza para irmos: pola lingua propia de Galicia. Pola nosa lingua!

Non falta quen diga: As manifestacións non valen para nada, cousa que escoitan con agrado aqueles fronte aos que nos temos que manifestar. Aí si que teño que dicirlles aos que tal pensan e din que están errados de lado a lado: a única cousa que non vale para nada é non facer nada. Por pouco valor e eficacia que teñan as manifestacións, moito menor é o de non facelas.


Hai quen lle pon reparos a ter que ir todos os anos a Compostela, como se non houbese máis lugares onde reivindicar a lingua de noso. Non lles falta razón, eu mesmo soño co ano no que, por esta data, chamemos a nos manifestar de xeito reticular: en Compostela, na Coruña, en Vigo, en Lugo, en Ourense, en Ferrol, en Pontevedra, en Monforte, en Vilagarcía... e en cada vila ou viliña. Aquí somos vinte mil, alí estamos sete mil, acolá chegan ben aos setecentos, nestoutra serán setenta ou oitenta, e aló fixeron un corro de catorce persoas pola lingua galega... E en total? Cen mil! Duascentas mil! Va que vai ser ben bonito?

Pero iso xa o faremos o ano que vén, agora do que tratamos é deste ano, do venres, Día das Letras de 2013, día de Roberto Vidal Bolaño. E creo que paga moito a pena que vaiamos canto galego e galega sente no peito a dor do trato que recibe a lingua de noso, fálea ou non. É día para que esteamos xuntos militantes e mornos, quen falamos galego arreo, quen o falan ás veces e  quen non o falan case nunca; os desilusionados, os deseganados, os que  xa están de volta de ir a manifestacións e os que nunca foron; os laboriosos e os preguiceiros, os de enriba e os de embaixo, os da esquerda e os da dereita... todos e todas a Compostela a dicir que estamos aquí pola lingua, que non cansamos, que perdan esa esperanza, que non permitiremos que borren a lingua galega dos nosos beizos nin do noso corazón. Nin a nós nin aos nosos fillos, ás nosas fillas...

Non podemos estar de volta sen ter ido. Vaiamos e despois veñamos de volta satisfeitos de berrar pola lingua galega.



posted by Xabier, May 15, 2013 13:41 | permalink | Xeral

[1] 2 3 4 5 6 ...  [NEXT]  [LAST]
1 - 6 of 96


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: A ILLA DE TODAS AS ILLAS. BOOKTRAILER
April 08, 2014
:: VISITA A UN CENTRO ESCOLAR
March 30, 2014
:: ESES LUGARES QUE GARDAN OS SOÑOS DA HUMANIDADE: AS LIBRARÍAS
January 31, 2014
:: DE CARRICANTAS E VAGALUMES
December 09, 2013
:: REMUDA DOS SINAIS DE TRÁFICO
May 23, 2013






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |