string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" string(29) "Sat, 16 Feb 13 14:00:00 +0100" string(10) "1361019600" O blog de Xabier P. doCampo
Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


December, 2014
CADA NADAL MIL APERTAS, CADA ANINOVO MIL LUMINARIAS


Amigas e amigos que me dades o voso cariño. Amigas e amigos que acolledes o meu amor, esteades onde esteades, por lonxe que pareza que estamos, tamén este Nadal quero mandarvos mil apertas e que o Aninovo prenda mil novas luminarias para vós.
Eis a miña ofrenda deste ano para tod@s vós: hai luz no camiño, hai esperanza.



Fotografía: Mercurín, O Courel (Galiza) ©DиL

Y si viene la noche / y en ella la tormenta / los relámpagos iluminan el camino. / Llegaremos.

And if the night comes / and in it the thunderstorm / the lightning lit the way./ We will arrive.



posted by Xabier, December 22, 2014 22:12 | permalink | Xeral
November, 2014
EN QUE FALA PODEMOS?


Eu miro o xa chamado "fenómeno Podemos” con toda a simpatía do meu corazón. Aínda que non fose máis que polo medo que lles pon a PP, PSOE, patronal, bancos, JPMorgan e outros semellantes, xa me chegaría. Tamén me agrada a xuventude dos seus máis destacados líderes e mesmo non teño nada en contra de que sexan quen dalgúns trasacordos sobre de cousas que ceibaron por aquilo de que o falar non ten cancelas. E digo todo isto desde a distancia, porque Podemos é un fenómeno que vén de lonxe e que aquí os seus líderes carecen do glamour das pantallas que adorna figuras ben coñecidas do Podemos madrileño.

Sabemos das persoas que van diante en Podemos en Galicia por contadas aparicións en prensa e radio (case nada en TV), ben certo que isto é así por vontade da prensa e non dos/das representantes do partido. E mesmo, ás veces, as súas aparicións son ben pouco afortunadas coma o caso do líder lugués mal escollido, a parvada dos ferroláns sobre "a casta dos funcionarios” e algunhas máis. A última que tiven que escoitar foi a presenza nun programa de radio na emisora da SER na Coruña de dous líderes ou representantes da formación nunha entrevista. E non polo que dixeron, que, coma sempre que falan o que din contén moito do que desexamos que ocorra, senón por como o dixeron. Eran un home e unha muller, esta falaba en castelán e el en galego con rigorosa alternancia. Querían deixar clara a opción bilingüe de Podemos e facelo nun equilibrado 50 %.

Eis un dos arcos da ponte de Podemos que se vence e deita ao río a firmeza das súas propostas. Vexamos. Eu acredito e defendo con todas as miñas poucas forzas a liberdade de que cada individuo fale no que lle pete, fique iso ben por diante. Mais non estamos a falar da liberdade das persoas na súa privacidade, senón de formacións políticas, por tanto da oferta de proxectos de organización da sociedade.

Podemos en Galicia aínda non conseguiu ser quen de se decatar de que temos unha lingua propia e esa ten que ser a lingua das institucións (os partidos políticos son institucións públicas). Cada membro pode falar no que lle pete, pero cando representan ao partido en Galicia a opción deixa de ser persoal e é institucional. E nese sentido, mesmo, non hai lugar a optar, é algo que vén por defecto. Posturas coma a das dúas persoas que eu escoitei en Radio Coruña, dirixidas a eclecticismos de neutralidade acaban no ridículo, cando non no engano.  En Galicia o cen por cen da poboación entende os dous idiomas e quen diga o contrario mente, así que a obriga dun representante público é a de usar sempre nos actos públicos e institucionais a lingua propia de Galicia e con iso está a se definir como galega e a dicir que o seu proxecto vai dirixido a Galicia e aos galegos e ás galegas, falen eles e elas galego ou castelán.

Discutir cal vai ser a lingua na que Podemos se vai dirixir á sociedade galega (como lin nunha convocatoria de Podemos de Vigo) non pode ter máis que un resultado: o galego. Na súa casa, nos seus círculos, nas súas asembleas... cadaquén falará o que lle pete, pero a lingua de Galicia é o galego, como o seu propio nome indica. Que hai outra oficial? Si, pero ao galego o Estatuto chámalle propia e por algo será.

Podemos foi creado tomando como laboratorio e mostra de análise do sentir da sociedade, Madrid e iso pexou gravemente calquera posibilidade de que os seus círculos periféricos fuxisen de mimetismos cara a unha visión non centralista da súa proposta, de contemplarse facendo parte dun estado formado por diversas nacións con caracterísiticas singulares e con aspiracións soberanistas propias.  Non direi que coma UPyD, porque este nega a mesma existencia de calquera singularidade, pero si que sobre disto Podemos ten unha sensibilidade morna. Así que é ben que poñan en claro a súa posición, polo menos no tocante á lingua galega cando se dirixen aos galegos e ás galegas, que así terán un indicio de se son tomados en consideración como tales ou non.



posted by Xabier, November 25, 2014 12:18 | permalink | Xeral
September, 2014
DEZ ANOS QUE SE ESFARELARON EN NADA


Este domingo, 21 de setembro,  cúmprense dez anos daquel día no que o Parlamento de Galicia aprobaba por unanimidade o Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega. Cando rematou a votación os parlamentarios, comezando polo Presidente da Xunta, Manuel Fraga e seguindo polo vicepresidente, Alberto Núñez Feijoo, aplaudiron aquela decisión que acababan de tomar. Cos seus aplausos facían manifestación pública do que se comprometían diante do pobo galego:


·         Garantirlle a posibilidade de vivir en galego a quen así o desexe, sabendo que conta co amparo da lei e das institucións.

·         Conseguir para a lingua galega máis funcións sociais e máis espazos de uso, priorizando a súa presenza en sectores estratéxicos.

·         Introducir na sociedade a oferta positiva de atender o cidadán ou cliente en galego como norma de cortesía dun novo espírito de convivencia lingüística.

·         Promover a visión afable, moderna e útil da lingua galega que esfarele prexuízos, reforce a súa estima e aumente a súa demanda.

·         Dotar o galego dos recursos lingüísticos e técnicos necesarios que o capaciten para vehicular a vida moderna.


Así o vimos e así o quixemos crer, por este camiño e con este instrumento legal, poderíamos pensar que nun futuro non moi afastado daquel día, poñamos que hoxe, habería unha situación na que en Galicia falar galego fose o normal e común; que os carteis e letreiros estarían en galego con frecuencia e normalidade, tanto nas institucións públicos coma nas privadas; que na notaría, no banco, no hospital, na comisaría de policía ou no cuartel da garda civil... serías atendido en galego e daríanche os documentos na lingua propia de Galicia; que teriamos un organismo público, aquel degoirado Instituto Rosalía de Castro, que espallase polo mundo a honra e a ledicia da nosa lingua... E tantas outras cousas que é normal que, nun país normal, sucedan na lingua propia dese país.

Pero non foi así, hoxe as ilusións que depositamos no PXNLG, o crédito que lles demos aos políticos que o aprobaron no Parlamento foi deitado ao lixo do esquecemento. Dez anos despois conseguiron que o PXNLG desaparecese, como se nunca tivese existido e no canto de vermos avances na normalización lingüística o que se nos presentou foi un proceso de demolición do cativo edificio que tiñamos construído.

É pois tempo de loita, de esixencia de que o que un día se aprobou porque se considerou bo para a lingua e para Galicia sexa posto en práctica, porque non hai ningunha desculpa válida para non facelo, non é admisíbel que se dea por inútil algo que non se chegou a probar e que costou esforzos, traballo, tempo e múltiples negociacións para consensualo. E esiximos que se retome este importante documento, este vital plan, porque é algo que non se pode levar adiante sen o pulo, os medios e a vontade do goberno e da sociedade informada e formada con honradez e xustiza, Á fin, non se trata de nada máis normal que levar adiante algo que contribuirá a sermos o que somos, galegos e galegas.



posted by Xabier, September 20, 2014 9:03 | permalink | Xeral




REFLEXIÓNS SOBRE A LECTURA NO COMEZO DO CURSO

 

Nestas datas de comezo de curso debera escribir un texto que, unha vez máis, martele na LOMCE, esa lei votada e aprobada no parlamento español a man armada. Gañas non me faltan, pero, mirade por onde, quero escribir outra vez sobre a lectura nas aulas, sobre da concepción que eu teño de como debe ser esa actividade para facer dela o instrumento de formación que debemos agardar que sexa.

E, xaora, sempre é un texto dirixido ao profesorado, porque o máis deles son os lectores e lectoras competentes que se precisa ser para que a lectura na aula sexa formativa e se converta en experiencia para o alumnado. E nunca o poderá ser se non é antes  para quen acompaña ás rapazas e aos rapaces na lectura, e esas persoas son as miñas compañeiras e compañeiros dalgún día, mais tamén as bibliotecarias e bibliotecarios que están arestora a organizar clubs de lectura, esa actividade tan vivificadora para crear o hábito lector, en todos os recantos do noso país.

Son moitas a cousas que agardamos da lectura como actividade formativa feita desde as aulas, quero dicir desde a actividade escolar regrada. Mais a min abóndame cunha, a de se facer experiencia e, por tanto, instrumento do coñecemento do mundo e dun mesmo.

Convídovos, neste comezo de curso, a facer da lectura nas vosas aulas un dos eixos fundamentais da vosa actividade educativa, moi por enriba (ou moi por dentro) de programas, curricula e obrigas feitas desde lugares onde se concibe o ensino como unha actividade dirixida a facer do alumnado individuos para incrementar a competitividade e a produtividade das empresas, no canto de individuos nacidos para a felicidade e non para o martirio, a resignación e o sacrificio. E iso, un camiño para felicidade, está, sen ningunha garantía, xaora, na música, na arte plástica, na danza, no teatro, na arte poética, no cinema, nos cómics.... en fin, niso que demos en chamar o espírito e que cando ademais de no individual nos atinxe no social dicímoslle cultura.

Se a min agora alguén me dixera que lle axudase a implantar un bo plan lector no seu centro, quer de primaria quer de secundaria, porque o caso é o mesmo, diríalle que procure a maneira de que o tema de conversa máis frecuente no centro fosen os libros, aqueles que cada un dos docentes leu na súa vida.  Mais non sobre do pracer de lelos, nin sobre da valoración que lle mereceron a cada un, senón por mor de como lle axudaron a cadaquén a comprender o mundo e a saber máis de si mesmo. Conversa en todo o centro, logo tamén na aula, aí entraría o alumnado e os libros que lese ao longo da súa vida e, tamén, aqueles que, ao fío da conversa, se deben ler para axudar a entender aquilo do que se fala.

Non hai moito tiven unha longa conversa cun adolescente. Falamos de moitas cousas e, ao pouco, decateime de que saían constantemente os libros (tamén as películas, pero iso será para outro día). Por exemplo, cando demos en falar  sobre da maldade humana, véuseme á cabeza Frankenstein de Mary Wollstonecraft Shelley e eu lembreille o que di o monstro cando se enfronta a Frankenstein, o seu creador: «Eu era bo, o meu espírito estaba cheo de amor e humanidade, pero estou só, horribelmente só. Ti, o meu creador, ódiasme. Que podo agardar daqueles que nada me deben?» E noutro lugar: «Eu era bo e cariñoso, o sufrimento envileceume. Concédeme a felicidade e volverei ser virtuoso». O rapaz coñecía o mito do monstro creado por Frankenstain,  fixado no seu imaxinario co rostro maquillado de Boris Karloff, pero ignoraba que é unha obra de analise da natureza humana de grandísimo valor para comprendermos algo máis a nosa alma e a dos nosos semellantes, que esa é a función última da lectura. Por certo tamén lle lembrei que a criatura do doutor Frankenstein humanízase cando, agochado nunha cabana, atende á vida que se desenvolve nunha casa onde vive un matrimonio novo e un home vello e cego, escoitándoos aprende a falar, a ler (le a Milton, a Plutarco a Ghothe) e a apreciar a música e nese momento é cando se revela como humano. Só, pouco despois, cando o fagan consciente da súa fealdade e da súa soidade virará en besta incontrolábel. Todo isto non nos revelou, nin ao rapaz nin a min, todas as caras da maldade humana, pero si que nos axudou a ver a súa relación coa infelicidade.

Foi unha conversa moi interesante, certo que eu falei máis ca el, pero é lóxico porque eu teño acumuladas moitas máis experiencias nacidas da lectura ca el, e fixen uso de libros que ando a reler. Despois, cando a conversa saltou ao sentimento e recoñecemento da culpa, falamos de Crime e castigo e un pouco máis tarde, cando o asunto que nos ocupaba era a necesidade que pode asaltarnos nalgúns momentos da vida de sermos salvados, saíu Holden Caufield e o encontro coa súa irmá Phoebe , ou, tirando polo fío da irmandade, Gregor Samsa, cando a súa familia o abandona no seu cuarto e só a irmá entra a velo e atendelo. E despois de todo, desa conversa ambos saímos cheos de preguntas, porque o máis grande que nos dá un libro é a innumerábel cantidade de interrogantes que nos propón sobre do mundo e sobre de nós mesmos. Cando os libros nos dan certezas, iso non é lectura é adoutrinamento.

Porque a lectura fai iso: axudarnos a analizar os nosos sentimentos e, o que é máis transcental, apréndenos a lles poñer nome, o nome que os identifica como propios, como lle sucede a Alexis Karenin que recoñece como persoal o sentimento do odio cando lle di a Dolly, que o convida a amar por enriba do odio: «Podemos moi ben amar aos que nos odian, pero aos que nosoutros odiamos non».

Alguén me pode dicir que lle estiven a falar de libros que un adolescente non entenderá de todo, é igual eu tampouco, por iso os releo. Di Alberto Manguel que a arte, se o é, sempre vai estar por enriba da capacidade de entendemento do ser humano.

E citei estas obras polas razóns que xa dixen, mais podería facer o mesmo convite para o alumnado de primaria, onde falar cos rapaces e as rapazas sobre dos libros que len, conversando de como son e como se comportan os personaxes, analizando as situacións nas que se ven involucrados... é axudarlles a se aproximar ao coñecemento do mundo e deles mesmos.

Mesmo na educación infantil podemos encontrar un dos camiños máis eficaces de animación á lectura, ese momento no que unha mestra, sentada nunha desas incómodas cadeiras pequeniñas, cun álbum ilustrado contra os seu peito e aberto cara aos nenos e nenas que forman corro diante dela, vai lendo e comentando, interrompida polas intervencións continuas da cativería e que ela vai reforzando ou corrixindo. E é así porque iso que fai esa mestra nese intre é falar co alumnado de libros, dos seus personaxes e dos comportamentos destes.

Ese sería o plan lector que eu implantaría hoxe se volvese ás aulas: ler e falar dos libros o máis do tempo escolar. E dígoo así porque creo que, aínda que un libro nunca cambiará o mundo (agás cando se trata dun único libro pensado e escrito para dirixir o pensamento dun grupo humano, que entón cámbiao pero para mal), a lectura si o fai. E estes rapaces que hoxe están nas nosas aulas deberán cambiar o mundo por máis que se implanten novas leis de educación que teñen como obxectivo que nada mude, que a actual estratificación social e económica se perpetúe.  Mais esa muda sucederá porque o planeta móvese a dous xeitos por máis que tantos vivan pesarosos de tal feito cósmico, xa que o quererían inmóbil coma o seu pensamento.


(A foto é da Biblioteca da Capela, onde me acollin este verán para traballar, cando o precisei, conectado a internet. Grazas á bibliotecaria, Maribel, pola súa amabilidade).



posted by Xabier, September 11, 2014 10:26 | permalink | Xeral
July, 2014
A ESCADA DE FUME (Conto)


Por mor dunha conversa cunha boa amiga dei en resucitar algúns contos que tiña por aí estrados en revistas e publicacións non venais e que nunca tiveran unha vida normal, aquela á que pode acceder calquera que merque un libro que os contivese. Son un bo mollo deles e seguramente foi iso o que me levou á decisión de poñer aquí un deles. Non sei se poñerei máis ou será o único, pero fágoo para lle dar vida, porque este levaba moitos anos oculto, a primeira versión é de decembro de 2003, a que aquí vou poñer de abril de 2004, e de outubro dese ano a única publicación que tivo e que foi unha tradución ao castelán nun libro de agasallo. A ilustración, a mesma que levaba cando se publicou. é, xaora, de Xosé Cobas.Vaia pois o conto como tributo a quen por aquí pasades algunha vez.

A ESCADA DE FUME


Sería un soño ou eu atopara verdadeiramente aquel libro e pasei dous días sen facer outra cousa que ler nel?
Non puido ser un soño, porque entón non se explica que os meus pais me estivesen buscando estes dous días, nin que chamen á policía, nin que esta me preguntase tantas veces o que nin eu sei: onde estiven?
Claro que de se tratar de algo real eu tería o libro ou, polo menos, sabería que foi del e non isto que me sucede, que tampouco non son capaz de lembrar onde pode estar.
Menos mal que agora me deixaron en paz por indicación dese estúpido psicólogo ao que me levaron, que non foi quen se se decatar de que non é que non recorde o que me sucedeu, o que ocorre é que non llo quero contar, porque non sei que foi aquilo. Pero desde logo que o recordo perfectamente.
Lembro como e a que hora saín de casa antonte, que fun a Almadecán, porque alí quedara con Brais, con Berta, con Bea e con Bieito. Cheguei antes ca eles e estiven na sección de libraría. Ao cabo dun intre, vin o libro. Estaba a uns dous ou tres metros, pero tiraba por min como só o fan os desexos irreprimíbeis. Achegueime e collino, nese momento o primeiro que se me veu á cabeza foi botar a andar cara á saída co libro na man. Pasei polo arco e comezou o chío. Botei a correr ouvindo detrás dos meus os pasos do garda de seguridade que me perseguía. Ollei atrás e vino. Cheguei á rúa e seguín a correr entre a xente que se arredaba para deixarme pasar. En pouco tempo estaba nas aforas, a cidade acabábase e ao mirar atrás xa ninguén me seguía. Procurei un lugar afastado onde sentar, porque ardía en desexos de abrir aquel libro que roubara, algo que non fixera nunca antes de daquela.
Comecei a ler, e ao pouco unha columna de fume xurdiu do libro. Elevábase ata as nubes e confundíase con elas. Non sei por que comecei a subir por aquela estraña escada de fume. Ao final había dous camiños e, sen pensalo, botei a andar por un deles.
Non dou lembrado canto tempo andei por aquel carreiro nin a paisaxe que se podía ver nas súas beiras, só me acordo do momento en que entrei naquel estraño lugar.
Era un inmenso xardín dunha beleza como nunca puiden imaxinar. Se o que define a un xardín son as plantas e as flores, alí estaban as máis fermosas coma se fosen dispostas polo máis capaz e sabio dos xardineiros. Pero tamén os animais, en especial os paxaros, parecían ser escolleitos para crear a máis bela e fantástica harmonía.
O lugar estaba atravesado por un gran número de vieiros que se entrecruzaban unha e outra vez ata o infinito, pero non se trataba dun labirinto, porque nunca te sentías desorientado ao andares por eles. 
Co libro sempre na man, percorrín durante un tempo aqueles camiños nos que me ía cruzando con persoas que andaban con rostro inexpresivo. Se algo reflectían aquelas caras era indiferenza, unha especie de rara ausencia que facía pensar que aquela xente era capaz de algo imposíbel: non pensaban en nada.
Sentei nunha pedra rodeada de fieitos e volvín abrir o libro. Pasei a páxina da cal saía a columna de fume, que seguía a chegar até as nubes, e continuei lendo. Así puiden saber que me atopaba no Xardín dos Desexos Cumpridos. Naquel lugar todo canto se pode desexar vese cumprido de contado. Esa era a razón da indiferenza que contemplara nos rostros: nada podían desexar, só podían ter.
 
Pensei que debía saír de alí canto antes. A última páxina do libro dicía que debía aproveitar o desexo de irme. De fuxir daquel lugar onde a paisaxe era fermosa e a vida triste. E así foi, antes que ningún outro desexo se apoderásese do meu corazón vinme ante dous camiños que discorrían paralelos e escollín o menos transitado.

Agora sei que é igual que sexa un soño ou non. Que exista o libro ou non. É igual que o Xardín dos Desexos Cumpridos sexa un lugar real ou non. Se existo eu, se agora sei algo que antes non sabía, entón todo sucedeu como volo contei.

Xabier P. DoCampo

Abril 2004




posted by Xabier, July 15, 2014 16:37 | permalink | Xeral
June, 2014



Todas as persoas amigas que algunha vez pasades por este lugar, xa sabedes de que a AELG dedicoume este ano a súa homenaxe O escritor na súa terra. Letra E, así que aforro descricións e explicacións sobre do asunto e aproveito tempo e espazo para agradecer o que foi, para min, un dia de felicidade.

O evento levoume aos lugares dos meus primeiros acordos: Castro de Ribeiras de Lea (Castro de Rei – Lugo), alí xuntáronse xente da miña larga e cumprida familia, primeiro goce do día velos a todos e todas. Pero acudiron tamén as amigas e amigos máis queridos, que máis podo pedir que estar no medio deles?

Só agradecemento debo a AELG que quero facer público nos nomes de Cesáreo Sáchez Iglesias e de Mercedes Queixas Zas, respectivos presidente e secretaria da asociación. Pero tamén no dos outros membros da directiva: Marta Dacosta, Carlos Negro, Antonio Reigosa, Isidro Novo… E, como non, Ernesto e Ana, que, cheos de amor e xenerosidade, fixeron ese traballo de cada día e de cada intre que fai que todo funcione como debe.


E agradecemento debo tamén ao concello de Castro de Rei, que fago público no nome do seu alcalde Francisco Javier Balado, afectuoso e amábel, que fixo posíbel que Castro de Ribeiras de Lea garde agora a lembranza de min nunha pedra que contén as miñas palabras, nunha cerdeira que medrará para ser vida de min e dunha avenida que gardará o meu nome.

En fin, non é posíbel facer unha crónica axustada do día, porque habería ser posíbel facela das emocións, e estas escorren por entre as palabras e non se deixan fixar no papel, mais gárdanse na quentura da alma.


Outra emoción foron as bonitas palabras que me dedicaron: Cesáreo Sánchez Iglesias, no momento de descubrir o monólito e no acto da entrega da Letra E, palabras de poeta. As que dixo Mercedes Queixas ao ler a acta da concesión desta honra por parte da asemblea da AELG e cuxa cariñosa redacción translucía a autoría desta boa amiga. As que lle escoitei con emoción ao meu irmao Agustín Fernández Paz, que fixo unha laudatio á que o cariño lle poñía esaxeración, pero que era ben bonita de escoitar. Ao final falei eu para agradecer e para contar algo de min, do meu paso por Castro e polo mundo.


Grazas, amigas e amigos que organizastes este día para min. Obrigado fico coa miña familia que non faltou no medio doutras obrigas que chamaban por eles noutros lugares ou vinde ben lonxe só para me agasallar. Beizóns amigas e amigos de cada hora que o sábado estivestes comigo, para todos gardarei sempre un recanto ao quente no meu corazón (Verae amicitiae sempiternae sunt).


Para todas as persoas que asistiron ao xantar quixen eu tamén ter un agasallo especial e editei unha plaquette de 250 exemplares numerados e asinados por min, titulada Pedra e Tempo que contén o texto inscrito no monólito e cinco contos encadeados, penso que representativos dunha boa parte do meu xeito de escribir os relatos curtos. Para esa persoas, mais dedicado a todos os creadores e creadoras da patria da Lingua. Leva, non pode ser menos, na capa unha ilustración do meu irmao Xosé Cobas.

E grazas tamén a todas as persoas que me felicitaron por medio das redes sociais e con chamadas ou mensaxes telefónicas, imposíbel responder a todas, aínda que ben o merecían. Obrigado.



Como agasallo recibín unha fermosísima escultura de Silverio Rivas que representa unha letra E do século III, que me enche de orgullo ter na miña casa. Grazas tamén ao grande artista.



posted by Xabier, June 24, 2014 8:34 | permalink | Xeral

[1] 2 3 4 5 6 ...  [NEXT]  [LAST]
1 - 6 of 105


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
DECEMBER 2014
NOVEMBER 2014
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: CADA NADAL MIL APERTAS, CADA ANINOVO MIL LUMINARIAS
December 22, 2014
:: EN QUE FALA PODEMOS?
November 25, 2014
:: DEZ ANOS QUE SE ESFARELARON EN NADA
September 20, 2014
::
September 11, 2014
:: A ESCADA DE FUME (Conto)
July 15, 2014






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |