Inicio Bibliografía Enlaces
Blog
Biografía
Contacto
 

Sen dúbida, o acto máis sublime de amor que eu coñezo é contar unha historia.


February, 2016
CANDO XA NON HAI A ONDE IR, VAISE AO RIDÍCULO


CANDO XA NON HAI ONDE IR, VAISE AO RIDÍCULO


Hoxe.12 de febreiro, apareceu en Twitter un chío do PP da Coruña que dicía:


"La @policia analiza unha pintadas en apoyo#ETA en la C/ Real y en la Plaza de Pontevedra. #NuevaPolitica @GmppcO"


e seguía a ligazón a unha noticia publicada en El Ideal Gallego sobre o asunto. Como é lóxico, relacionei isto inmediatamente coa policía identificando a catro choqueiros de Ourense que levaban nos seus disfraces o xa famoso "Gora ALKA-ETA” ou doutro caso de identificiación policial en Asturias a un ou unha que leva a lenda "Gorra la cuchufl-ETA” . Supoño que o cachondeo seguirá como consecuencia do disparate policial, xudicial e lexislativo que levou a uns titiriteiros á cadea. A incapacidade de recoñecer cando se meteu a pata deulles a xuíz, fiscal, policía, medios de comunicación, políticos e tertuliáns que parasitan a determinados políticos  ocasión para se instalaren no lugar máis alto do ridículo.


Como a min o que me gustan son os contos, permitídeme que ilustre este asunto dos titiriteiros e dos seus imitadores con un.


Foi nun centro de ensino da Coruña e sucedeu o dia en que un profesor, que gozaba de poucas simpatías entre o alumnado, ao chegar a aula e despois de subir á alta tarima  na que estaba situada a súa mesa, sentou na súa cadeira abriu o primeiro caixón da dereita da súa mesa. Dentro descubriu unha morea tamaño ración, entre piramidal e cónica, de excremento humano coroada cunha bandeiriña de papel que poñía: "Mierda para el profe”.


Uns segundos de abraio do mestre e comezaron os tronos. Inútiles berros de indignación que, tamén eles abraiaban ao máis dos alumnos (todos rapaces, como correspondía ao tempos) que ignoraban que cousa aparecera no caixón. Había que descubrir o culpábel, para o que o profesor recorreu a todos os métodos daquela coñecidos: a loanza e a ameaza, dirixidos ambos á consecuente delación. Mais ningún deles deu resultado. O paso seguinte foi dar aviso ao director, polo que o profesor tivo que se ausentar, despois de ameazar pouco menos que coa tortura e a morte a quen ousase moverse do seu pupitre durante a súa ausencia.


Non fai falta dicir que, nada máis saír o ofendido pola porta da aula, todos os cativos correron a ver a moreíña de humano produto interior bruto (Manolito Gafotas dixit) coa súa correspondente enseña.


Ao pouco regresou o profesor acompañado polo director que, disposto a xustificar a súa xerarquía,  optou polo método científico precedido pola preceptiva investigación. Para tal experimentación, armado da listaxe alfabética do alumnado da clase,chamou, xaora, por Leandro Abad Arias e ordenoulle saír ao encerado e escribir, o máis arriba que a súa talla lle permitise: "Mierda para el profe”. De seguido pillou, con moito tino,  o carabullo espetado no cagallón (chegados a un punto no que se esgotan os sinónimos e eufemismo, hai que chamar as cousas polo seu nome) e comparou a letra de Abad coa do papeliño, non cadraban. A continuación, sen comentario ningún, chamou por Pedro Balado Leira e ordenoulle que escribise a frase no encerado.


Como tampouco a súa grafía se correspondía coa do papeliño, chamou polo seguinte. E despois por outro e outro e outro... O profesor, de pé ao fondo da aula, ía vendo como o encerado se enchía de repeticións: "Mierda para el profe. Mierda para el profe. Mierda para el profe. Mierda para el profe....” O seu corazón íase enchendo de carraxe e o seu rostro tinguíase de vermello. Aínda así aguantou que o pizarrón negro se fose volvendo da cor branca das letras dos alumnos. Pero chegou un intre no que aquela moreíña que había no caixón acabara en demasiada "Mierda para el profe” até o punto que alancou por entre os rapaces, subiu a tarima, arrincoulle a listaxe da man ao director e parou a investigación grafolóxica berrando "Ya está bien. Déjenlo”.


O director mandou os alumnos ao patio e para o outro día o "profe” deu a súa clase coma se nada... Coma se nada non, porque do que nunca se librou foi do ridículo, até o punto que eu e mais os meus compañeiros seguimos ríndonos daquela historia. Por certo, quen sería o que deixou o agasallo no caixón? Eu non fun, pero visto o caso dos titiriteiros encadeados e dos choqueiros molestados, digo "merda para o profe”.

 



posted by Xabier, February 12, 2016 17:11 | permalink | General
January, 2016
A HISTORIA DO TOURO FERDINANDO


Kalandraka tomou o camiño de pór nas mans dos lectores unha colección de grandes clásicos (e aínda quedan moitos) do álbum ilustrado, e agora chegoulle o momento a A historia do touro Ferdinando de Munro Leaf.


Este libro editado por pirmeira ve en 1936 e de decorrer histórico no que non faltaron os atrancos censores, desde a prohibición de edición e entrada en España ao lume das cacharelas nazis de libros en Alemaña, sen que lle faltasen, tampouco, desconfianzas e reticencias nos propios EE UU, e que agora vén a se nos presentar en lingua galega como un convite a formar parte das nosas bibliotecas públicas, escolares e particulares, nomeadamente das dos fogares onde haxa xente miúda coa que lelo, miralo, comentalo, gozalo e aprender del.


Este relato do que se di que Leaf escribiu en pouco menos dunha hora en 1935 e que llo deu a ilustrar ao seu amigo Robert Lawson, aínda que el mesmo era ilustrador, mais dunha liña ben afastada da de Lawson que lle debeu parecer máis acaída para o caso, conta a historia dun touro pacífico e amigo da vida repousada do campo, que se ve escollido para unha corrida de touros por mor da aparente bravura que amosa como consecuencia da natural reacción á picadura dunha abella alí polas partes de embaixo do rabo... e not spoilers..


A historia do touro Ferdinando tardou pouco en se converter nun símbolo do pacifismo nunha época, coma todas en realidade, de sanguentas guerras e, consecuentemente,  obxecto de olladas reviradas por parte de espíritos belicosos aos que se unirían, na España da Guerra Civil, os defensores da bárbara práctica que son as corridas de touros. E que aínda hoxe vemos reivindicada esta penosa mostra de barbarie por un toureiro que leva no colo á súa filla de catorce meses mentres dá pases de muleta a unha becerra brava co lombo ensangrentado pola servicia tradicional.


Por iso é tan interesante a presenza deste álbum  ilustrado nas nosas aulas, deste touro pacifico e pacifista que escolle as flores no canto dos traizoeiros xogos da praza de touros ou dos campos de batalla.


Parabéns a Kalandraka por ter editado para nós este fermoso e educativo álbum e facelo na súa edición orixinal tanto no formato, na capa (só coa lixeira variación da disposición dos nomes de autor e ilustrador) como nas magníficas ilustracións de Robert Lawson, cunha certa aparencia de gravados cheos de humor, dramatismo por veces e tenrura, como é o caso daquela na que vemos a Ferdinando no medio e medio dun gran branco, sentado nos seus cuartos traseiros e sorrindo mentres observa as flores que as mulleres, que asisten á corrida, levan na cabeza ou a que a modo de colofón, homenaxea o apelido do autor do texto.


Tanto correu este álbum que acabou sendo unha curtametraxe de Walt Disney para RKO dirixida por Dick Rikard e que recibiu o Oscar á mellor curta de animación en 1938. De xeito parecido, esta historia tivo diversas interpretacións musicais feitas por importantes compositores como foi A habanera de Ferdinad e A picadura da abella de Alice Gómez compostas en 1998 para a Orquesta de Minnesota. Ou a composición para violín e narración do inglés Alan Ridout.


En fin, un álbum este A historia do touro Ferdinando da que tanto gostei sempre e que hoxe pola tarde tiven a fortuna de volver a el.



posted by Xabier, January 31, 2016 15:32 | permalink | General
December, 2015
NA OUTRA BEIRA DAS AUGAS GRANDES


O próximo domingo, día 6 de decembro, dentro das actividades do Culturgal 2015, no Salón de Actos do Pazo da Cultura de Pontevedra (Rúa Alexandre Bóveda s/n), ás 12 horas, estrearase a miña curtametraxe Na outra beira das augas grandes. (Trailer)


Que é Na outra beira das augas grandes?

É un proxecto iniciado hai máis de 33 anos, cando levaba dados os primeiros pasos o cinema galego,  mais en ausencia total de películas dirixidas aos máis novos, e no final dun curso de cinema no que se había de rodar unha

 práctica a partir dun guión meu, intentei cun equipo de amigos, contar unha historia dirixida a ese público. Para iso partín dunha lenda dos indios Pés negros que lera cando era un adolescente e que me permitía facer referencia aos nosos e ás nosas emigrantes, aquelas persoas que cruzaron o mar para ir procurar a chave que lles permitise abrir, ao regreso, a porta choída da felicidade soñada.

Mais diversas circunstancias fixeron que as fitas gravadas e o propio proxecto ficaran a durmir nun armario até hai dous anos, cando faleceu un daqueles colaboradores, Xosé Luís Castro, que para min fora esencial na posta en marcha daquela ilusión. Así que tomei a decisión de volver sobre aquela aventura. Pero xa non era posíbel facela da mesma maneira, todo mudara, o primeiro eu.

Entón decidín facer un novo guión e converter aquilo nunha historia contada de xeito oral, mais acompañada das imaxes. Imaxes antigas, estragadas polo tempo, feitas con impericia e decidín deixalas así, para que fose coma unha historia lida nun libro vello de tipografía borrosa e no que se intúen as palabras a través de manchas de humidade ou nun vello manuscrito, algo roído polos ratos e atopado nun faiado.

Eu amo o feito marabilloso de contar historias, non é que non me importe o medio polo que se contan, pero persigo por enriba de todo a fascinación que asolaga a miña alma ao aprehender a emoción dunha historia ben contada. E iso é o que pretendín con Na outra beira das augas grandes.

Sabía e sei o difícil que é conseguir tal cousa, pero tamén que o feito de narrar ancórase en gran medida na humildade do narrador e na sinxela pureza da narración. E para atopar ese camiño reconcilieime coa idea de que é a imperfección daquilo que se nos dá o que fai que nos convertamos en receptores participantes no relato que recibimos. Cando o produto que se nos ofrece nos obriga a completalo, a poñer nel aquilo que nos fai participar na creación, é cando nace o pracer de ver, de ler, de escoitar o que se nos conta.

E tamén está no meu ánimo un claro desexo a chamar a atención sobre o feito de contarmos historias que nos explican no mundo. Eu nacín e pasei a infancia nun mundo no que as persoas contaban a súa propia historia aos máis novos. Nelas contíñanse os seus traballos, sufrimentos, esforzos, mais tamén achádegos, conquistas e momentos felices, que fixeran deles o que no momento de narrar eran. Historias dos camiños que andaran, dos seres reais e imaxinarios que neles atoparan, das barreiras que venceran e dos perigos nos que se viran, pero todas elas eran historias exemplares que nos dicían aos que as escoitabamos, que viñamos dunha estirpe de loitadores e tiñan a función de nos animar á loita pola vida. E facíano mediante as máis vellas das historias da tribo que funcionaban como metáforas da vida e da loita.

A que Na outra beira das augas grandes Ero lle conta á súa neta é unha historia desas que me gustaría saber que os avós lles contan aos netos para lles dicir de onde veñen, cal foi o camiño da súa vida, para que poidan eles, os novos, planificar a onde queren ir. Por iso, como sucedeu e segue a suceder sempre que alguén conta un conto, ao acabar a nena –e nós– de escoitar o que o avó lle acaba de contar, non cabe preguntar que pasou despois, porque todos sabemos que nese punto onde remata o conto comeza a vida.

 

 (As dúas fotos pertencen ao que publicou La Voz de Galicia en abril de 1982. Non vou negar que o equipo de produción esaxerou no número de extras)



posted by Xabier, December 01, 2015 8:00 | permalink | General
March, 2015
O CLAN DE GRANDA (II)


Onte, 28 de febreiro, volvimos os membros do clan de Granda para repetirmos a xuntanza que iniciaramos o 16 de febreiro do 2013 (sempre arredor do entroido). Non se pouido celebrar o ano pasado por graves razóns de saúde dunha das tías, mais recobramos a cita estoutro día. Fixémolo como é de rigor, en Xermar, solar da nosa estirpe e, como escribir aquí na ocasión aterior: "a parroquia na que se escriben as nosas lembranzas máis afastadas”. A mesma da que en 1935 escribiu Álvaro Cunqueiro:


No monte a herba mollaba os dedos

Meu cabaliño na noite hei medo!

Amencín en Xermar

Non se ve o mar!

A herba estaba no monte mollada

Meu cabaliño é noite cerrada!

Amencín en Xermar

Non se ve o mar!

Pola raia branca meu cabalo ía

Na choiva a herba quedaba perdida!

Amencín en Xermar

Non se ve o mar!

Meu cabalo ía pola raia escura

Na choiva a herba non tiña verdura!

Amencín en Xermar

Non se ve o mar!


Estivemos xuntos "catro xeracións da familia de Granda, que é a nosa, a de aqueles que máis perto ou máis lonxe do nome de pía levamos o apelido Puente, que segundo di o Padre Crespo Pozo no seu Linajes y Blasones de Galicia, «los Puente o bien son gallegos o vinculados en algunas de sus ramas a Galicia» e no noso caso vencellados desde tempos inmemoriais á Terra Chá. No lugar de Ribadainsua desa parroquia de Xermar tivo a familia de Granda desde fins do século XVIII até mediados do XX, parada de bestas, cando estes negocios eran unha concesión real sometida a estritas normas de distancia e control.


Neste espazo de dous anos tivemos dúas baixas, a tía Florentina e a tía Remedios deixáronos, que sexa para elas ben leve a terra. Pero seguen a estar connosco aínda outras catro, para as que non temos máis que cariño e bos desexos.


Estivemos presentes representantes das catro xeracións, eramos sesenta e dous (máis catro miúdos) no xantar dos case cen (95 me saen a min entre sanguíneos e achegados) que formamos o clan.


E segue a valer o que dixen da xuntanza anterior: "En realidade, e esa é a verdade, non hai máis orgullo de clan que aquel que nace do cariño e a el nos acollemos ao celebrarmos esta xuntaza”, vaian como proba desta afirmacion os sorrintes rostros que amosamos na foto, que este ano, por mor da choiva tivemos que facer no interior.



posted by Xabier, March 01, 2015 15:17 | permalink | General
February, 2015
SOMOS NÓS OU NON SOMOS


SOMOS NÓS OU NON SOMOS


O nacemento de Somos Nós como unha plataforma baixo a figura dunha asociación vese agora pexado pola noticia do seu rexistro como partido político, aínda que algúns dos promotores de Somos Nós máis destacados afirmen que se fixo só co propósito de evitar que a marca fose usurpada para ese ou outros fins non desexábeis. Non teño por que dubidar que así foi, así é e así será.


Non sei cantos dos "abaixo asinantes” no proxecto de Somos Nós desexan que naza un partido máis (nacionalista? galeguista?) no escaso manxadoiro político galego, desde logo eu non. No caso de querer militar nun partido político teño ben claro cal sería a miña elección, pero, polo de agora, non está no meu ánimo a militancia activa. E digo isto porque eu agardo que Somos Nós sexa un lugar común no que poidamos converxer todas aquelas persoas que desexamos e procuramos para Galicia un futuro mellor do que lle ofrece a actual situación: unha dereita disposta a entregar o país, con todo canto contén de xente, cousas e esperanzas en mans alleas que, non direi eu que procuran a súa morte, pero si afirmo que  buscan a destrución do pouco que xa lle queda como nación e reducila a provincia (no sentido romano do termo, mais tamén no sentido que dá lugar á existencia desas anexas institucións que son as deputacións). Alén deles unha esquerda case insignificante e un nacionalismo esfarelado por xenreiras persoais. No medio aparecen agora as propostas "transversais”, para as que Galicia carece de significancia propia, téñeno por un territorio sen alma a quen redimirán reducindo á pura liturxia o que poida ter de "ser diferenciado”, como tan ben dicía Manuel María.


Ninguén pode negar que neste panorama facía falta que aparecese "algo” que propiciase, case obrigase á nación a reflexionar , a reparar por que camiño está a se dirixir ao precipicio, non direi que da súa desaparición, pero tan fondo, tan fondo que tardará xeracións en saír do cavorco. Sairá, doutras peores saíu, pero mellor sería evitar a caída. Ese precipicio moi ben pode estar nas próximas elección xerais se é que delas sae, e é razoábel pensar que si, un parlamento constituínte ou disposto a facer unha fonda revisión da actual Constitución. Que vai ser de Galicia se non conta novo parlamento con ninguén que defenda os seus dereitos como nación en pé de igualdade con Cataluña e Euscadi?


Por iso considerei  e considero necesaria unha plataforma como Somos Nós. Un instrumento non partidario, non dirixido a competencia electoral, que non dirixa o voto, que non poida ser visto como plataforma de lanzamento de ninguén, mais que si poña diante da poboación galega os vimbios cos que se pode facer unha Galicia máis dona de si e, consecuentemente, con máis futuro que o escaso que a actual situación lle ofrece.


Non sei eu como terá que se facer isto, como terá que ser Somos Nós, mais non é un novo partido político, iso está cuberto de sobra e, por moito que se repita que Somos Nós non nace para unir o nacionalismo galego, non estaría  nada mal que iso sucedese. Todo o camiño está por diante e ou somos nós ou non somos.



posted by Xabier, February 23, 2015 14:49 | permalink | General
December, 2014
CONTO DE NADAL: UN MAGO EN NOITEBOA


Gústanme moito os contos de Nadal, tanto que mesmo escribín varios. Un deles, escrito hai agora doce anos e que nunca se publicou en galego, aínda é hoxe o día que me emociona cando o leo. A historia que conto é unha ficción creada por min, mais nese conto está o Nadal da miña infancia, os meus seres queridos tal como eran. O corazón xeneroso da miña mai a se doer de cantos sufrían e a se lembrar, de xeito especial cando chegaban estes días de Nadal, dos seres abandonados, das súas penas e da súa soedade no medio da intemperie. Do mesmo xeito que o facía Rachel (Lilliam Gish no filme de Charles Laughton), a mulleriña que acolle os nenos en The Night of the Hunter  de Davis Grubb: «O Nadal enfurecía a Rachel. [...] Se escoitamos con atención, en todas as noites da historia pódese sentir o ruído das pisadas dos nenos abandonados para os que non se abre ningunha porta acolledora».

Pois hoxe traio ese conto. É unha versión algo reducida do orixinal por mor de ter que o adaptar para a radio, emitiuno hoxe dia de Nadal, a Radio Galega no seu programa Galicia por diante. Aquí vos queda xa sei que é un pouco longo para ler en pantalla, por iso se alguén o quere escoitar tal como o gravei (ambientación radiofónica é de Manolo Palmeiro) está aquí.

Agora o meu único degoiro é que vos guste.

 

CONTO DE NADAL: UN MAGO EN NOITEBOA


Era pola media mañá do día de Noiteboa. A miña nai e a miña irmá estiveran a amasar para que esa noite houbese na mesa pan fresco, unha bola de liscos e unha torta de ovo e azucre. Eu axudaba a meu pai que preparaba a leña para roxar o forno. De cando en vez sentabamos nun banco baixo que alí había e o meu pai contábame algunha historia ou algún conto. Facíao sen mirarme, coa vista posta na boca do forno, onde ardía a leña con alegría, nunha marfallada de lapas vermellas e amarelas,  e canda elas unha música de estaliños que parecían compasarse cos movementos do lume. E os contos, non sei como facía, sempre remataban no momento xusto de meter outra gavela de toxo que avivaba as cores e animaba a orquestra a facer un forte de chispeos.
Ao lugar onde estaba o forno accedíase por dúas portas, unha que daba á cociña da casa e outra que comunicaba co exterior, non moi lonxe do camiño público. Foi nesta onde, no medio dunha historia, oímos uns petos antes de que se entreabrise e un rostro, apenas asomado, dixese:
-Dou grazas.
-A Deus lle sexan dadas -respondeu o meu pai abrindo a porta sen levantarse.
No van había un home, que tería aproximadamente a mesma idade que meu pai tiña daquela e que levaba unha maleta na man.
Ergueuse o meu pai e achegouse a el, mentres me dicía que botase outra gavela ao lume. Esta responsabilidade fíxome tanta ilusións que non escoitei o que falaban. O home foise e o meu pai pechou a porta, por onde entrara un refacho xélido que nos fixo apreciar o pracer da tarefa que estabamos facendo.
O meu pai empurrou ben dentro a gavela que as miñas escasas forzas infantís foran incapaces de introducir plenamente, mentres me explicaba que se trataba dun dos moitos pobres que con frecuencia se achegaban a pedir esmola, por iso lle indicara que rodease a casa para que a miña nai o atendese.

Ao cabo dun anaco o meu pai achegouse á boca do forno e mirou o seu interior, como facía sempre, reparando dunha forma especial en toda a bóveda.
-Ben, isto xa está -dixo-. Esperamos que se consuma completamente esta leña e a limpar. Vai dicirllo ás mulleres.
Na cociña estaba o home da maleta, que a deixara contra a parede. Falaba coa miña nai, que lle dicía que quedaría a xantar. Dei o recado e regresei correndo. Quería facelo a tempo de contemplar algo que, aínda visto ducias de veces na miña vida, era o que máis me gustaba daquel traballo, case cerimonia, de roxar o forno. Cando, despois de limpo de todo o borrallo, meu pai pasaba pola súa superficie un vasallo de follas de loureiro verde e dentro se producía unha festa de luminarias e muxicas que voaban no medio dun chispeo como nunca desde aquel tempo me foi dado contemplar nada igual.
Cando a fornada quedou colocada e a boca do forno convenientemente pechada e selada, fomos xantar.
Durante a comida xa puiden observar máis detidamente o home. Non só era un pobre estraño por chegar cunha maleta, senón que observei que comía cun refinamento que nunca vira nos mendigos que a miña nai sentaba á nosa mesa e aos que nos obrigaba a tratar con gran respecto. Tampouco vestía coma aqueles, as súas roupas estaban gastadas, pero non lixadas nin rotas.
Maior sorpresa levei cando sentín a miña nai dicir que aquel home, pola tarde, habería de arranxarlle a máquina de coser, pois parecía ser que, desde había tempo, non lle andaba todo o ben que a ela lle gustaba. Que lle rompía o fío e lle tiraba a puntada. Os outros pobres partían leña, limpaban o galiñeiro ou a pía de lavar que había no curral.

Pouco despois de acabar de xantar xa estabamos a miña nai, o home e eu no cuarto da costura. Sentou diante da máquina de coser e trazou uns camiños de puntadas nun trapo. Sacábao, mirábao con atención, entornando moito os ollos, e volvía lanzar a máquina a toda velocidade. Observaba de novo as costuras, manipulaba os axustes da máquina e volta a facer voar a agulla marcando curvas pola tea.

Até entón permanecera en silencio, pero de súpeto empezou a falar. Coma se se sentise obrigado a contar a súa historia, a xustificar a súa situación actual. Nun esvarar continuo de recordos e confidencias, foi debullando un rosario de desgrazas e desasosegos. Pasaba contas de tropezos, soños estragados e esperanzas esnaquizadas nun rezo triste e desesperanzado.
Eu ía notando nos ollos da miña nai como se lle encollía o corazón. O home narraba as súas penas nun río tormentoso de palabras, pero facíao, ao mesmo tempo nun ton estraño, coma se estivese a contar fatigas alleas. Non deixaba nin unha abertura ao arrepentimento, de tan pequeno como parecía o espazo que permitía que lle ocupase a culpa. Só a resignación perante os camiños atrancados, a impotencia ante o desvarío, ou a desilusión fronte aos amañeceres, facíannos entender que nos estaba a falar da súa propia vida.
-Xa ven vostedes -dixo nun ton que me recordou ao dun vendedor que mostra a totalidade da súa mercadoría, e con iso quere expresar que puxo todo o que ten ante a nosa vista. Entón decateime que no cuarto da costura tamén se achaban a miña irmá e o meu pai. Nos seus rostros puiden ler de novo todo aquel relato.
-Hoxe queda vostede a cear connosco -dixo a miña nai erguéndose para saír. Levaba os ollos cheos da súa alma xenerosa e compasiva.

Chegou a hora da cea de Noiteboa. Como cada ano a mesa estaba posta co mantel de fío branco, belamente bordado polas mans da miña nai antes de casar. Sobre ela os pratos da mellor vaixela que había na casa, a que só se usaba en Nadal e os días da festa do patrón.

Pouco antes de sentarmos á mesa o home pediu licenza para ausentarse. Tomou a maleta e saíu do comedor para dirixirse ao cuarto da costura, onde traballara toda a tarde.
Regresou un anaquiño despois. Vestía un deslucido traxe negro no que se vía brillar o desgaste do pano en cóbados e costas. Debaixo da chaqueta unha camisa engurrada cuxo branco se volvera amarelento. Ao colo unha gravata de lazo de veludo granate. Pero por enriba da humildade do seu atavío, apareceu revestido dunha dignidade enteira e limpa que non lle viramos até entón, coma se tivese dado un salto cara a algún tempo no que a súa biografía gardaba unha memorábel imaxe de si mesmo e con ela se presentou perante nós.
O meu pai ergueuse do seu asento á cabeceira da mesa e cedeullo. Aceptou coma a cousa máis natural do mundo. Unha vez que sentou foi cando se obrou en todos os presentes unha transformación máxica.
El chamaba a miña nai co nome daquela outra muller que fora a súa. Dirixíase á miña irmá e a min como aos seus fillos de antano tempo ou de afastado lugar, que iso non o sei.

Incribelmente todos aceptamos o papel que nos asignaba e seguiamos a conversa polos camiños que nos marcaba coma se se tivese apoderado das nosas vontades. Respondiamos ás súas preguntas con tal tino e coherencia que el sempre cadraba conforme, mesmo satisfeito.
-Lembras aquel día en que fomos a Lugo e na praza de San Domingos estiven a falar cun home ao que estaban a limpar os zapatos? -preguntou dirixíndose a min.
-Lembro -respondinlle-. E tamén que o home me deu unha peseta.
-Xustamente -asentiu sorrindo feliz.
Eu mirei para meu pai, porque aquilo que o home dicía, sucedera tal como el o contaba. Aquel mesmo outono eu fora co meu pai á capital e na praza de San Domingos saudou a alguén a quen un limpabotas lustraba os zapatos, e esa persoa dérame unha peseta. O meu pai non parecía sorprendido, só sorría.
Continuou durante toda a cea aquela estraña representación, aínda que ninguén parecía tomala por tal. O home falaba e seguía adiviñando acontecementos que pasaran entre nós no pasado. De aí pasou a propoñer plans de futuro para os que poñía día con autoridade e que todos nos comprometiamos a cumprir.
Co final da cea chegou o momento no cal o home se puxo de pé e comezou a sacar dos petos da súa chaqueta aros, caixiñas trucadas, cordóns con nós, barallas de cartas... Entón empezou a facer para nós unha sesión de xogos de maxia. Parece ser que ese era o oficio ao que se dedicaba: ía polas feiras facendo funcións de maxia.
Asombrounos a todos coa súa pericia durante un bo anaco e como último número estricou o brazo e rozándome apenas, pasou a man antes baleira por detrás da miña orella. Cando a volveu poñer ante os nosos ollos tiña nela unha estraña moeda que depositou na miña man. Fíxonos a todos unha ampla e formal reverencia e encamiñouse á saída. Alí virouse e dirixiuse á miña nai:

-A miña maxia está nas mans e é de mentira. A túa está no corazón e é verdadeira.
E foise. Ningún dos presentes reaccionou inmediatamente. Ao pouco erguémonos e corremos cara á porta exterior. Miramos a ambos os dous lados do camiño e xa non o vimos. Naquel momento abrín a miña man, aquela onde gardara a moeda e xa non estaba alí.
-Meu Deus! -dixo a miña nai-. Onde durmirá este homiño esta noite?
Moitos anos despois, cando os meus pais xa morreran, na Charca do Alligal encontrei a un home que facía xogos de mans para o público entre o que sorteaba unha botella de coñac a peso a tira de dez números. Levaba un raído traxe negro e un lazo de veludo granate. Compreille todos os números. Cando veu a entregarme a botella díxenlle que quedase con ela.
-Canto te pareces á túa nai -díxome. Pasou, con certa torpeza, a súa man aberta por detrás da miña orella esquerda e retirouna traendo entre dous dedos unha moeda que recoñecín inmediatamente. Depositouna na palma da miña man despois de ensinala ao público. Aínda a teño por algures.

Xabier P. DoCampo

Decembro de 2002



posted by Xabier, December 25, 2014 15:27 | permalink | General

[1] 2 3 4 5 6 ...  [NEXT]  [LAST]
1 - 6 of 111


Meus pais


O tempo na Coruña / Alvedro


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet


blog home



archive
FEBRUARY 2016
JANUARY 2016
DECEMBER 2015
MARCH 2015
FEBRUARY 2015
DECEMBER 2014
NOVEMBER 2014
SEPTEMBER 2014
JULY 2014
JUNE 2014
APRIL 2014
MARCH 2014
JANUARY 2014
DECEMBER 2013
MAY 2013
APRIL 2013
MARCH 2013
FEBRUARY 2013
JANUARY 2013
DECEMBER 2012
AUGUST 2012
JUNE 2012
MAY 2012
APRIL 2012
MARCH 2012
FEBRUARY 2012
DECEMBER 2011
OCTOBER 2011
APRIL 2011
MARCH 2011
DECEMBER 2010
NOVEMBER 2010
JULY 2010
JUNE 2010
MAY 2010
FEBRUARY 2010
OCTOBER 2009
JUNE 2009
MAY 2009
APRIL 2009
MARCH 2009
NOVEMBER 2008
SEPTEMBER 2008
AUGUST 2008
JULY 2008
MAY 2008
APRIL 2008
MARCH 2008
FEBRUARY 2008
JANUARY 2008
DECEMBER 2007
NOVEMBER 2007
OCTOBER 2007
SEPTEMBER 2007
MAY 2007
APRIL 2007
MARCH 2007
DECEMBER 2006
NOVEMBER 2006
OCTOBER 2006
SEPTEMBER 2006
JULY 2006
JUNE 2006
MAY 2006
APRIL 2006



:: CANDO XA NON HAI A ONDE IR, VAISE AO RIDÍCULO
February 12, 2016
:: A HISTORIA DO TOURO FERDINANDO
January 31, 2016
:: NA OUTRA BEIRA DAS AUGAS GRANDES
December 01, 2015
:: O CLAN DE GRANDA (II)
March 01, 2015
:: SOMOS NÓS OU NON SOMOS
February 23, 2015






Diccionario da Real Academia Galega




Mandar a un/unha amigo/a



Para seguir este blog



administrador










| © 2006-2009 Xabier P. DoCampo |